Karaczany – czym są, skąd się biorą, rodzaje karaczanów.

Czym są karaczany?

Karaczany znane również jako hełmce są rzędem prymitywnych owadów spokrewnionych z szarańczakami. Karaczany są dość duże jak na owady i silnie zbudowane. Ich długie biczykowate czułki cały czas są w ruchu. Przedplecze karaczanów jest silnie rozwinięte. Zazwyczaj mają one dwie pary skrzydeł spośród których pierwsza jest sztywna i nakrywa drugą, błoniastą parę skrzydeł. U niektórych spośród gatunków karaczanów skrzydła uległy redukcji. Karaczany żerują na terenie domów, mieszkań, magazynów, restauracji i innych zasiedlanych przez ludzi miejsc. Nieprzyjemny zapach wydzielany przez gruczoły skórne, duża ruchliwość i obrzydliwy wygląd sprawiają, że te robaki domowe budzą u ludzi obrzydzenie. Większość karaczanów to robaki domowe wywodzące się z rejonów tropikalnych. Karaczany prowadzą głównie nocny tryb życia w związku z czym widywane są rzadziej niż wynikało by to z ich liczebności.

Karaczanowate – karaczan wschodni, karaczan prusak, przybyszki

Większość karaczanów występujących w Polsce wywodzi się z rodziny karaczanowatych. Karaczanowate to robaki domowe o owalnym i spłaszczonym ciele. Ich czułki są długie i biczykowate. Oczy duże. Narządy gębowe typu gryzącego. Przedplecze karaczanowatych ma kształt trójkąta z zaokrąglonymi bokami. Odnóża bieżne karaczanowatych są dobrze rozwinięte. Większość karaczanowatych ma skrzydła, ale u niektórych spośród nich są one zredukowane. Karaczany nie latają nawet jeśli posiadają dobrze rozwinięte skrzydła. Skrzydeł robaki te używają jedynie jako spadochronu podczas spadania z większej wysokości. Na końcu odwłoka karaczanowatych obu płci znajdują się wyrostki nazywane cerciami. U samców ponadto pojawiają się nieczłonowane style. Jaja składane są przez karaczanowate w specjalnych kokonach, które zbudowane są z wydzielanej przez samice substancji. Kokony te rozrywane są przez larwy po ich wylęgnięciu się z jaj. Po wyjściu z jaj larwy karaczanowatych są białe i bezskrzydłe. Chityna pokrywająca ich ciała ciemnieje po kilku godzinach. Po kilku linieniach wyrastają im skrzydła i przysadki odwłokowe. Larwy karaczanowatych mogą regenerować utracone człony swoich czułków.

Karaczanowate przenoszą zarazki i pasożyty wywołujące liczne choroby w tym między innymi dur brzuszny, glistnicę, gruźlicę i owsicę. Karaczanowate to robaki które najczęściej rozprzestrzeniają się na większe odległości razem z produktami na których żerują, a na mniejsze najczęściej wędrując w tym między innymi przez kanalizację i przewody centralnego ogrzewania.

Karaczan wschodni

Karaczan wschodni (Blatta orientalis) znany jest również jako karaczan pospolity lub karaluch.

Wygląda karaczana wschodniego

Ciała karaczana wschodniego jest płaskie i masywnie zbudowane. Samice są niemal czarne. Mają one 28 milimetrów długości. U samców odwłok w 2/3 zakryty jest skórzastymi okrywami. U samic okrywy te mają formę niewielkich wyrostków. Czułki samic karaluchów są nieco krótsze od ich ciał, a czułki samców karaluchów nieco dłuższe od ich ciał. W populacjach karaczanów wschodnich dominują samice. Sporadycznie karaczany wschodnie rozwijają się przez partenogenezę. Kokon w którym ułożone są jaja karaluchów jest większy od kokonu karaczanów prusaków. Ma on 6 milimetrów szerokości i 10,5 milimetrów długości. Ma on brązową barwę i lekko wygięty kształt.

Zwalczanie-karaluchów

Rozówj karacznaów wschodnich

Po opuszczeniu jaj larwy karaluchów są białe i mają 6 milimetrów długości. Już po kilku godzinach zmieniają jednak barwę na żółtą. Z każdym kolejnym linieniem stają się one coraz ciemniejsze. Podczas swojego rozwoju larwa karaczana prusaka linieje od 6 do 10 razy. Długość życia osobników dorosłych karaczana wschodniego uzależniona jest od temperatury otoczenia. Przy temperaturze wynoszącej 25°Celsjusza jest to 140 dni. Kokon formowany jest przez samice karaczana wschodniego po upływie od kilku do kilkunastu dni od odbycia przez nią kopulacji. Liczba jaj wewnątrz kokonu jest zmienna. Przeciętnie jest ich 16. Podczas swojego życia samica karaczana wschodniego tworzy od 8 do 10 kokonów. Po uformowaniu kokon składany jest przez samice na pokarmie lub w niewielkiej odległości od niego. Czas od złożenia jaj do wylęgu larw uzależniony jest od temperatury otoczenia niemniej bez względu na temperaturę jest on znacząco dłuższy niż w przypadku większości owadów w tym zwłaszcza owadów magazynowych do których karaczan wschodni jest zaliczany. Przy temperaturze wynoszącej 30°Celsjusza rozwój zarodka trwa 42 dni. Przy temperaturze wynoszącej 25°Celsjusza wydłuża się on do 57 dni, a przy temperaturze wynoszącej 21°Celsjusza wydłuża się on do aż 81 dni. Larwy karaczana prusaka rozwijają się w temperaturze przekraczającej 22°Celsjusza. Rozwój larw jest dość długi. W optymalnych warunkach na które składają się dostępność odpowiedniego pokarmu i temperatura wynosząca około 30°Celsjusza rozwój larw trwa 300 dni. Przy temperaturze wynoszącej 25°Celsjusza rozwój ten wydłuża się do 530 dni. Jeśli larwom brakuje odpowiedniego pokarmu to ich rozwój może trwać od 3 do 4 lat. Za równo w niskich jak i w wysokich temperaturach karaczany wschodnie szybko giną. W temperaturze wynoszącej od 42 do 43°Celsjusza połączonej z wysoką wilgotnością giną one już po upływie jednej godziny.

W przeciwieństwie do karaczana prusaka karaczan wschodni rozmnaża się i żeruje w podłogowych częściach pomieszczeń. Najczęściej karaczany wschodnie pojawiają się w miejscach w których jest ciepło takich jak okolice rur z ciepłą wodą i pieców oraz za kaloryferami. Karaczan wschodni spotykany jest na terenie piekarni, zakładów gastronomicznych, mieszkań i statków. O ich pojawieniu się świadczą przede wszystkim nieprzyjemny zapach pochodzący z wydzieliny gruczołów skórnych karaluchów oraz kał przypominający odchody myszy którymi karaczany wschodnie zanieczyszczają produkty.

Karaczan wschodni rozwija się na bardzo podobnych produktach co blisko z nim spokrewniony karaczan prusak . jest on jednak dużo bardziej od karaczana prusaka wrażliwy na brak wody w powietrzu i w pokarmach.

W Polsce karaczan wschodni jest pospolity, ale rzadszy od karaczana prusaka.

Karaczan prusak (Blatella germanica)

Karaczan prusak jako jedyny przedstawiciel karaczanów występujący w Polsce zaliczany jest do rodziny prusakowatych.

Wygląd karaczana prusaka

Karaczan prusak znany jest również jako francuz, karaczan persak lub karaczan prusak jest brudnożółty. Jedynie jego odnóża i czułki są minimalnie jaśniejsze od reszty ciała. Samice karaczana prusaka mają od 12 do 16 milimetrów długości. Samce karaczana prusaka mają od 10 do 12 milimetrów długości. Na tarczce tułowiowej karaczana prusaka znajdują się dwie czarne, podłużne kreski. Odnóża karaczana prusaka są długie. Na goleniach karaczana prusaka znajdują się charakterystyczne kolce.

W skład stopy karaczana prusaka wchodzą dwa pazurki i poduszka znana również jako aridum. Na czterech członach stopy karaczana prusaka znajdują się przylgi wewnętrzne. Wieloczłonowe czułki są równie długie co ciało karaczana prusaka. Karaczany prusaki bardzo dbają o ich higienę. Regularnie czyszczą je przesuwając przez aparat gębowy. Odwłok karaczana prusaka jest wyraźnie segmentowany. Na jego końcu znajdują się pierwotne wyrostki nazywane cerciami.

Rozwój prusaków

Jaja karaczana prusaka są długie. W kokonie układane są one w dwóch szeregach. Kokon karaczana prusaka ma 2,5 milimetra szerokości i 5,5 milimetra długości. Ma on lekko zakrzywiony kształt. Tuż przed wyjściem larw ma on brązową barwę. Larwy karaczana prusaka, które niedawno wyszły z jaja są białe niemniej kształtem ciała przypominają one osobniki dorosłe karaczana prusaka. Podczas rozwoju ciemnieją one, wyrastają im skrzydła oraz cerci, a także zwiększa się liczba członów w ich czułkach z 26 po wylęgu do 87 po osiągnięciu stadium dorosłego.

Kokon formowany jest przez samice karaczana prusaka po upływie 7 dni od jej zapłodnienia. Kokon posiada poprzeczne bruzdy, które odpowiadają położeniu komór jajowych. W kokonie może się znajdować od 16 do 56 jaj. Przeciętnie jest to 30 jaj. Kokon przytwierdzony jest do końca odwłoka samicy. Samica nosi go tam aż do wylęgu larw. Czas po którym następuje wylęg larw uzależniony jest od temperatury. W temperaturze pokojowej są to 24 dni. Przy temperaturze wynoszącej  30°Celsjusza jest to 15 dni. Samica przestaje interesować się kokonem po wylegnięciu się z niego jaj. W temperaturze wynoszącej  25°Celsjusza osobniki dorosłe karaczanów prusaków żyją 260 dni. Podczas swoje życia samice karaczanów prusaków czterokrotnie składają kokony. Przed złożeniem każdego z kokonów konieczne jest przeprowadzenie nowego zapłodnienia.

Podczas swojego rozwoju larwy karaczana prusaka linieją od 6 do 7 razy. Po zrzuceniu oskórek zjadany jest przez larwy. Długość rozwoju larw uzależniona jest od temperatury w której rozwój ten następuje. Przy temperaturze wynoszącej 21°Celsjusza rozwój ten trwa 174 dni. Przy temperaturze wynoszącej 30°Celsjusza długość tego rozwoju skraca się do 74 dni. W badaniach laboratoryjnych stwierdzono, że czas rozwoju larw karaczana prusaka hodowanych pojedynczo jest dłuższy niż jest to w przypadku larw karaczanów prusaków hodowanych w grupach. Zarówno larwy jak i osobniki dorosłe karaczanów prusaków są dość odporne na brak pożywienia. Przy temperaturze wynoszącej 22°Celsjusza małe larwy karaczanów prusaków mogą przeżyć 10 dni bez pożywienia. Jeśli chodzi o czas, który mogą bez pożywienia przeżyć osobniki dorosłe karaczana prusaka to jest on silnie uzależniony od płci danego karaczana prusaka. W przypadku samców karaczana prusaka jest to 15 dni, a w przypadku samic karaczana prusaka 40 dni. Ciała larw karaczanów prusaków są silnie spłaszczone. Ułatwia to im przebywanie w niedostępnych miejscach takich jak listwy podłogowe, szpary i okolice rur kanalizacyjnych oraz przedostawanie się przez wąskie szczeliny. Za dnia karaczany prusaki  przebywają w ukryciu. Bardzo intensywne żerowanie karaczanów prusaków ma miejsce krótko po zapadnięciu zmroku oraz tuż przed świtem. Najdrobniejsze wstrząsy podłoża lub nawet gwałtowniejsze ruchy powietrza powodują ich szybką ucieczkę. Posiadane przez karaczany prusaki skrzydła używane są przez nie wyłącznie do lotu szybowcowego. Samce karaczanów prusaków mogą wykonywać niewielkie skoki.

Karaczan prusak szkodnikiem wszystkożernym

Karaczan prusak jest owadem bardzo pospolitym. Występuje on w magazynach, mieszkaniach, szpitalach, restauracjach  i innych miejscach. Pożywieniem karaczanów prusaków są  głównie resztki żywnościowe. Karaczany prusaki preferują produkty zawierające duże ilości wody takie jak na przykład marchew, owoce, ziemniaki niemniej żeruje on również w suchszych produktach takich jak pieczywo, cukier i mąka. Karaczany prusaki są wszystkożerne, ale nie mogą rozwijać się jeśli żywią się produktami zawierającymi niewielkie ilości białka. Sporadycznie zdarza się wśród karaczanów prusaków kanibalizm. Jego ofiarą padają osobniki okaleczone lub te, które nie zrzuciły jeszcze do końca oskórka larwalnego.

Szkody powodowane przez karaczana prusaka polegają na zanieczyszczaniu produktów wylinkami i odchodami, a także na przenoszeniu powodujących gnicie produktów grzybów i bakterii.

Karaczan prusak wywodzi się z Azji, ale obecnie występuje na całym świecie. Najczęściej pojawia się w lokalach posiadających centralne ogrzewanie. Występuje gromadnie.

Zwalczanie-karaluchów

Przybyszki

Na terenie Polski sporadycznie pojawiają się również karaczan australijski znany też jako przybyszka australijska i karaczan amerykański znany również jako przybyszka amerykańska. Gatunki te są jednak znacznie rzadsze od karaczana wschodniego i karaczana prusaka ponieważ mają wysokie wymagania dotyczące z temperatury.

Zadomkowate – karaczany żyjące poza budynkami

Karaczany żyją nie tylko wewnątrz budynków, ale również poza nimi. Wszystkie występujące w Polsce karaczany żyjące poza budynkami zaliczane są do rodziny zadomkowatych. Nie stanowią one zagrożenia dla działalności człowieka ponieważ nie mogą rozmnażać się wewnątrz budynków. Przedstawiciele zadomkowatych, którzy przypadkiem trafią do wnętrz budynków giną po upływie kilku dni. W związku z tym zazwyczaj nie ma konieczności zwalczania przedstawicieli tej rodziny. Wszystkie owady zaliczane do rodziny zadomkowatych są dość rzadkie w związku z czym dość rzadko są one również spotykane. Przedstawicielami zadomkowatych występującymi w Polsce są między innymi bezżyłka plamista, zadomka leśna i zadomka polna.

Bezżyłka plamista

Bezżyłka plamista (Phyllodromica maculata) jest brunatnoczarna i błyszcząca. Przedplecze bezżyłki plamistej jest czarne z wyjątkiem jasnego obrzeża. Pokrywy są żółtawe i pozbawione siatki żyłek oraz czarnych plamek.

Samice i samce bezżyłki plamistej różnią się między sobą przede wszystkim wielkością i kształtem pokryw. Pokrywy samic bezżyłki plamistej są zaokrąglone i ścięte. Osiągają one od 2,7 do 3,2 milimetrów długości. Pokrywy samców sięgają do końca ich odwłoka. Mają one od 5,5 do 6 milimetrów długości. Ponadto samice bezżyłki plamistej są minimalnie mniejsze od samców. Mają one od 6,5 do 7 milimetrów długości podczas gdy samce mają od 6,5 do 7,4 milimetra długości. Poza tym u samców nie występuje czarnobrunatna plama w dolnej części pokryw.

Bezżyłka plamista występuje na terenie centralnej Europy. Jej obszar występowania rozciąga się od Polski , Słowacji i Węgier przez Czechy i austriacki Tyrol aż do rzeki Ren w Niemczech. Możliwe, że występuje ona również na terenie Ukrainy, Rumunii i Szwajcarii.

W Polsce bezżyłka plamista występuje w całym kraju. Pojawia się od maja do sierpnia.

Zadomka leśna

Zadomka leśna ma od 9 do 11 milimetrów długości. Jej pokrywy są brunatnożółte i lancetowate. Przedplecze zadomki leśnej jest czarne z wyjątkiem mającego barwę kości słoniowej obramowania. Dołek gruczołowy okrągławy i duży. Zadomka leśna jest szeroko rozpowszechniona na terenie Europy. Jest pospolita w całej Polsce.

Zadomka polna

Zadomka polna jest pospolita w Europie i na terenie zachodniej Syberii. Ma ona od 7 do 13 milimetrów długości. Ubarwienie jej ciała jest zmienne. Skrzydła samca zadomki polnej są długie. Na jego przedpleczu znajduje się czarna plama o nieostrych krawędziach. Samice mają krótsze skrzydła, a ich przedplecze jest jasnobrązowe.

Zadomka polna występuje głównie na terenie lasów. Występuje również na terenie sadów, ogrodów i w zaroślach. Zadomka polna jest wszystkożerna.

Samce najczęściej widywane są na ziemi, a samice na niskich roślinach. Przedstawiciele tego gatunku widywani są od maja do września. Samice składają jaja do mających 3 milimetry długości kokonów.

Wymiecinek drobny (Enicmus minutus L.)

Czym jest wymiecinek drobny

Wymiecinek drobny to chrząszcz z rodziny wymiecinkowatych.

Wymiecinkowate

Wymiecinkowate to niewielkie chrząszcze prowadzące skryty tryb życia. Niektóre z nich są synatropijne, ale większość z nich żyje w lasach. W Polsce żyje kilkadziesiąt gatunków wymiecinkowatych . Wiele z nich jest rzadkich lub bardzo rzadkich.

Jak wygląda wymiecinek drobny?

Osobniki dorosłe wymiecinka drobnego mają od 1 do 2, 5milimetra długości. Ubarwienie od brązowego po czarne z wyjątkiem czerwonych czułek i odnóży. Głowa matowa. Przedplecze  lśniące, duże i sercowate. Przednie brzegi przedplecza wyciągnięte są w małe języczki. Owalne pokrywy pokryte są licznymi, głębokimi zagłębieniami.

Gdzie występuje Wymiecinek drobny?

Wymiecinek drobny występuje na terenie całej Europy. Jeśli chodzi o Polskę to podejrzewa się, że występuje on na całym terytorium naszego kraju z wyjątkiem wysokich gór, choć nie we wszystkich rejonach Polski stwierdzono jego występowanie.

Wymiecinek drobny pojawia się za równo w środowiskach naturalnych jak i przekształconych przez człowieka. Naturalnie występuje głównie w lasach w których pojawia się na korze różnych gatunków drzew, hubach i innych nadrzewnych grzybach, pod opadłym igliwiem i listowiem, w mrowiskach, wśród mchów, w gniazdach szerszeni i ptaków oraz w pleśniejącym, zmurszałym drewnie. W pobliżu człowieka pojawia się w pomieszczeniach gospodarskich na przykład w stodołach, szopach i innych pomieszczeniach dla zwierząt oraz w zawilgoconych mieszkaniach. Wymiecinek drobny często pojawia się w magazynach w których występuje na ziarnach zbóż oraz produktach powstających z ich przemiału.

Wymiecinek pleśniakowiec (Cryptophagus acutangunus Gyll.)

Bliskim krewnym wymiecinka drobnego jest wymiecinek pleśniakowiec.

Osobniki dorosłe wymiecinka pleśniakowca mają od 2 do 3milimetrów długości.

Wymiecinek pleśniakowiec powszechnie występuje w wielu rejonach świata w tym między na terenie Ameryce Północnej w tym Grenlandii, Europy, Azji i Afryki. Na terenie Europy występuje głównie w jej północno-wschodniej części. Na terenie Polski wymiecinek pleśniakowiec pojawia się głównie w pomieszczeniach gospodarczych na terenie których pojawia się on materiałach pleśniejących i gnijących będących jego pożywieniem. W środowisku naturalnym pojawia się w hubach i innych grzybach nadrzewnych pod korą oraz pod rozkładającymi się roślinami.

 

Dokumentacja ISO 9001

Normy ISO 9001 są niezwykle popularne na całym świecie, a ich spełnienie daje przedsiębiorstwu liczne korzyści. Jednym z elementów koniecznych do spełnienia wymagań norm ISO 9001 jest prowadzenie odpowiedniej dokumentacji. Dokumentacji tej poświęciliśmy nasz artykuł. Na piszemy w nim jak wygląda dokumentacja ISO 9001. Napiszemy też z jaką dokumentacją wiąże się audyt wewnętrzny ISO 9001, jaka dokumentacja powstaje zanim przeprowadzony zostanie audyt wewnętrzny ISO 9001, jaka dokumentacja powstaje podczas audytu wewnętrznego ISO 9001 i jaka dokumentacja powstaje po tym jak przeprowadzono audyt wewnętrzny ISO 9001.

Normy zarządzania jakością wymagają aby systemy zarządzania jakością miały postać udokumentowaną. Istnieje szereg czynników którymi należy kierować się podczas dokumentowania systemu jakości. Czynniki te to wielkość zatrudnienia, charakter prowadzonej działalności, rodzaj i stopień skomplikowania realizowanych procesów, kompetencje, umiejętności i uprawnienia pracowników, normy i zwyczaje obowiązujące w danej organizacji oraz dotychczasowe sposoby komunikowania się stosowane w danej organizacji.

Zalety posiadania dokumentacji ISO 9001

Opracowanie dokumentacji ISO 9001 przynosi organizacji szereg korzyści. Istnienie dokumentacji ISO 9001 czyni organizacje racjonalną i przejrzystą. Jasny podział kompetencji pomiędzy działami przyczynia się do rozwoju współpracy pomiędzy nimi. Udokumentowanie zależności pomiędzy działami i stanowiskami umożliwia zachowanie struktury funkcjonalno-organizacyjnej pomimo zmian personalnych w organizacji.

Ustalenie spójnych i sprawdzonych metod doboru, kwalifikacji i szkoleń personelu poprawia strukturę personalną organizacji. Przejrzystość zasad panujących w organizacji sprawia, że jej pracownicy są zmotywowani do wysiłku i współpracy na jej rzecz. Istnienie ustalonych, zawartych w dokumentacji zasad ułatwia wprowadzanie pracowników w operacje, procesy oraz działania. Zawarcie w dokumentacji standardów dotyczących stanu organizacji i przebiegu procesów ułatwia ich utrzymywanie co wpływa na wysoką jakość produktów.

Niemniej ważna jest funkcja dowodowa dokumentacji ISO 9001. W teorii powinna być to funkcja pomocnicza często jednak okazuje się ona podstawową funkcją, jaką pełni. Dokumentacja stanowić może między innymi dowód spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, odpowiedzialność producenta za wybór i inne czynniki. Dokumentacja ISO 9001 jest też często niezbędna aby organizacja została uznana za godna zaufania przez swoich klientów oraz przez organy zajmujące się certyfikacją.

Każda organizacja powinna posiadać standardy dotyczące przeprowadzanych w niej procesów i innych działań. Standard to typowy sposób działania uważany w organizacji za najlepszy w danej sytuacji.  Standardy powinny zostać zapisane w dokumentacji ponieważ jedynie w takiej sytuacji możliwe jest ich zachowanie w ramach całej organizacji.

Dokumentacja ISO 9001 bardzo przydatna jest również podczas audytów wewnętrznych ISO 9001 i audytów zewnętrznych ISO 9001 stanowiących istotny element spełnienia wymagań tych norm. Audyt wewnętrzny ISO 9001 wiąże się z przeprowadzeniem wielu czynności, a przegląd dokumentacji ISO 9001 oraz raportów z poprzednich audytów wewnętrznych ISO 9001 jest jedną z nich.

 

Audyt wewnętrzny ISO 9001 – dokumentacja

Podczas wspomnianych audytów wewnętrznych ISO 9001 powstaje duża ilość dokumentacji. Przed przeprowadzeniem audytu wewnętrznego ISO 9001 powstaje plan audytu wewnętrznego ISO 9001 oraz listy kontrolne audytu wewnętrznego ISO 9001. Podczas samego audytu wewnętrznego ISO 9001 powstają notatki dotyczące zauważonych niezgodności. Po audycie wewnętrznym ISO 9001 powstaje raport z audytu wewnętrznego ISO 9001. Jak widać audyt wewnętrzny ISO 9001 wiąże się z powstaniem niemałej ilości dokumentacji dotyczącej audytu wewnętrznego ISO 9001 niemniej jest jej znacząco mniej od tej, która powstaje podczas audytów zewnętrznych ISO 9001. Jest tak ponieważ audyt zewnętrzny ISO 9001 jest dużo bardziej sformalizowany niż audyt wewnętrzny ISO 9001. Podczas audytu zewnętrznego ISO 9001 konieczne jest przestrzeganie wielu wymogów formalnych, których spełnienie nie jest konieczne jeśli przeprowadzany jest audyt wewnętrzny ISO 9001.

Struktura dokumentacji ISO 9001

Dokumenty dotyczące organizacji uporządkować można w hierarchiczny sposób w którym najwyżej będą dokumenty ogólne dotyczące celu dla którego dana spółka istnieje (statut spółki, jej wizja, cele i polityka), a najniżej instrukcje dla szeregowych pracowników dotyczące standardów wykonywania konkretnych czynności (instrukcje robocze, formularze, plany jakości, dokumentacja księgowa i techniczna). Dokumenty mogą być podzielone na wewnętrzne (zarządzenia zarządu, regulaminy organizacyjne itp.) i zewnętrzne (normy, instrukcje obsługi).

Polityka jakości ISO 9001

Jednym z podstawowych dokumentów dotyczących zarządzania jakością jest polityka jakości. Polityka ta zawiera intencje i kierunki działania organizacji dotyczące jakości. W dokumencie tym wspomniane intencje i kierunki formalnie wyrażane są przez najwyższe kierownictwo danej organizacji.

W dokumencie tym powinny zostać zawarte dane na temat celów dotyczących pozycji organizacji w stosunku do klientów oraz konkurencji, ogólnych celów związanych z jakością, zasad postępowania pracowników w zakresie jakości, priorytetów dotyczących jakości, wymagań dotyczących jakości, form współpracy z dostawcami i klientami oraz metod oceny jakości produktów.

W polityce jakości powinny zostać zawarte również zobowiązania firmy. Zobowiązania te powinny dotyczyć regularnych przeglądów dokumentacji, ciągłego doskonalenia, rozwoju i spełniania wymagań klientów, prawa oraz swoich własnych, a także ciągłego doskonalenia i rozwoju systemu zarządzania jakością.

W prawidłowo sformułowanej polityce jakości powinny znaleźć się również informacje dotyczące rozumienia jakości w danej organizacji, sposobów jej mierzenia, przyczyn dla których uważana jest ona za istotną, osób odpowiedzialnych za jakość, oraz zakresu odpowiedzialności za kwestie jakości pracy, wyrobów i usług.

Polityka jakości powinna zostać wyrażona w sposób umożliwiający wyznaczenie ambitnych, ale równocześnie realnych celów. Cele te powinny uwzględniać za równo interesy pracowników firmy jak i jej klientów.

Istnieje wiele czynników, które powinny zostać wzięte pod uwagę podczas ustalania celów dotyczących jakości. Są to między innymi potrzeby organizacji i rynków na których działa, stopień realizacji obecnych procesów, wyniki samooceny, wyniki analiz podmiotów konkurencyjnych, istniejące potencjały do doskonalenia organizacji i środki, które niezbędne są do realizacji wymienionych wcześniej celów.

Dla różnych stanowisk i szczebli organizacji powinny zostać ustanowione różne cele jakościowe. Wszystkie ustalone cele powinny być mierzalne i pozostawać w zgodzie z polityką jakości organizacji.

Polityka jakości powinna być regularnie przeglądana pod kątem jej aktualności i przydatności.

Księga jakości ISO 9001

Podstawowym oraz najważniejszym dokumentem systemu zarządzania jakością powinna być księga jakości. Księga ta stanowi źródło informacji niezbędnych do wprowadzenia oraz utrzymania systemu jakości. Księga jakości określa system zarządzania jakością stosowany w organizacji. Termin księga jakości stosowany jest za równo wewnątrz jak i na zewnątrz przedsiębiorstwa.

Istnieje szereg informacji, które powinny zostać zawarte w księdze jakości. Są to między innymi stosowana w organizacji polityka jakości, cele dotyczące jakości, opisy i wzajemne powiązania procesów, struktura organizacji w tym również zakres odpowiedzialności i uprawnień poszczególnych jej członków, opis systemu jakości w tym również ustaleń i elementów w nim zawartych oraz działania dotyczące jakości podejmowane w ramach organizacji. Księga jakości obejmować powinna również informacje na temat dokumentacji dotyczącej systemów jakości w tym jej struktury oraz zasad regulujących jej dystrybuowanie.

Główną i najważniejszą częścią księgi jakości jest opis stosowanego systemu zarządzania jakością, jego wdrożenia, przebiegu i stosowanych procedur. Księga jakości opisuje metody stosowane przez organizacje w celu spełnienia celów organizacji dotyczących jakości.

To jak duża jest księga jakości pod względem formatu i objętości uzależnione jest od tego jakie są potrzeby przedsiębiorstwa. Decyzje w tej kwestii podejmowane są przez zespół powołany do redagowania tej księgi.

Księga jakości powinna być napisana w sposób zwięzły, jasny i jednoznaczny. Budowa Księgi jakości, jej podział na rozdziały, zastosowany układ graficzny stron, oraz ich numeracja, powinny umożliwiać  łatwe wprowadzanie w niej zmian lub wymianę znajdujących się w niej kart. W księdze jakości powinny zostać opisane wszystkie elementy składające się na system zarządzania jakością.

W tym momencie pojawia się pytanie jaki powinien być układ księgi jakości. Może ona opisywać poszczególne, zidentyfikowane w organizacji procesy. Najczęściej jednak redagowana jest ona według wymagań znajdujących w kolejnych punktach norm ISO.

Ze względu na fakt, że do informacji zawartych w księdze jakości będą miały dostęp podmioty zewnętrzne nie należy uwzględniać w nich knowhow firmy ani informacji objętych tajemnicą.

Procedury ISO 9001

Ważną częścią księgi jakości są procedury ogólne, systemowe i organizacyjne. Procedury są ustalonymi sposobami przeprowadzania działań oraz procesów. Procedury umożliwiają działanie w zgodzie z wcześniejszymi ustaleniami. W celu zachowania procedur konieczne jest ich odpowiednie udokumentowanie.

Dokumentacja dotycząca procedur powinna zawierać cele i zakres danej procedury, czynności, które powinny zostać podjęte w ramach procedury, osoby które powinny wykonać te czynności, czas, sposób i miejsce wykonania tych czynności, przedmioty niezbędne do wykonania danej procedury oraz metody kontroli prawidłowego wykonania procedur.

Procedury mogą dotyczyć nadzorowania dokumentów i zapisów, audytów wewnętrznych ISO 9001, nadzoru nad niezgodnymi z normami wyrobami, oraz działań korygujących i zapobiegawczych.

Procedury powinny być uzgodnione, dostępne dla całego personelu i zrozumiałe dla wszystkich osób, których dotyczą. Poszczególne procedury powinny posiadać tą samą formą graficzną. Znajdujące się w nich oznaczenia powinny umożliwiać łatwe zidentyfikowanie, zaktualizowanie i nadzór nad procedurą. Oznaczenia te powinny zawierać tytuły, numerów identyfikacyjnych, daty wydania, edycji i inne tego typu dane.

Instrukcje ISO 9001

Instrukcje są dokumentami tworzonymi i przeznaczonymi wyłącznie do użytku wewnętrznego.

Instrukcje zawierają sposób w który powinna zostać wykonana dana praca, materiały, narzędzia i urządzenia niezbędne do wykonania danej pracy, informacje na temat osób wykonujących dane czynności, informacje na temat warunków, których spełnienie niezbędne jest dla zachowania powtarzalności operacji oraz zasady dotyczące dokumentowania operacji, ich oceny i rejestracji. Poziom uszczegółowienia instrukcji może być inny dla każdej procedury dla której powstały i powinien być dostosowany do kwalifikacji oraz poziomu wykształcenia pracowników.

Plany jakości ISO 9001

Procedury określają w jaki sposób powinny być wykonane dane czynności, ale jakie procedury i przez kogo powinny zostać zastosowane w danej sytuacji? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w planach jakości. Plany jakości są pomostem pomiędzy szczegółowymi wymaganiami dotyczącymi wyrobu lub projektu a ogólnymi procedurami zarzadzania jakością.

Zapisy ISO 9001

Podjęte działania powinny znajdować odzwierciedlenie w dokumentach. Dokumenty w których znalazły się te rezultaty nazywane są zapisami. Zapisy dostarczają informacji na temat stopnia osiągnięcia celów jakości, stopnia zadowolenia lub niezadowolenia klienta, wpływu systemu jakości na doskonalenie usług, analiz których celem jest określenie tendencji dotyczących jakości, prawidłowości wykonywania swojej pracy przez dostawców, umiejętnościach oraz szkoleniach, które przeszedł personel i pozycji zajmowanej przez organizacje na rynku.

W zależności od rodzaju działalności prowadzonej przez organizacje może również okazać się konieczne zawarcie zapisów takich jak karty kontroli procesów, atesty jakości, świadectwa kalibracji, listy kwalifikowanych dostawców i wyniki badań rynkowych.

Zapisy powinny zostać zatwierdzone przez odpowiednie osoby. Powinny być one przechowywane w sposób umożliwiający ich łatwe odszukanie i chroniący przed ryzykiem zaginięcia, uszkodzenia lub zniszczenia podczas ich przechowywania. Zasady dostępności zapisów dotyczących jakości powinny zostać określone przez kierownictwo.

Owady w domu

karaluchy Warszawa

Owady, insekty, robaki

Niema jak w domu. Albo w mieszkaniu. Naszym domu albo mieszkaniu. Są to w końcu miejsca w których spędzamy większość swojego życia. W domu śpimy, jemy i wykonujemy niezliczoną ilość innych prawych jak również niecnych czynności. Nie jesteśmy jednak w domu sami. Niemal zawsze towarzyszą nam liczne gatunki owadów. Nie są one jednak mile widzianymi gośćmi na których widok na naszych ustach pojawia się radość ani nawet teściową z której przyjazdu cieszy się przynajmniej żona. Smutek złość i inne negatywne uczucia które pojawiają się wśród nas w związku z pojawieniem się różnych gatunków owadów nie są naszym niczym nie popartym widzi misie lecz wynikają z długiego szeregu negatywnych skutków jakie ma dla nas fakt pojawienia się w naszych domach różnych gatunków owadów. Po pierwsze jak to goście przychodząc do nas nie zabierają ze sobą własnego jedzenia. Czym więc się żywią? Po prostu zjadają nasze jedzenie. I problem wcale nie leży w tym, ze gdy zjedzą część tego co mamy dla nas zostaje mniej i musimy iść, biec, jechać lub w inny sposób przemieścić się do sklepu, kupić jedzenie, a po tym, gdy już je zakupimy musimy przemieścić się z tym jedzeniem do domu , a potem jeszcze wyjąc z toreb i poukładać na pułkach, albo zadzwonić i zamówić jedzenie, które przywiezie ktoś, albo w jakiś inny sposób wykonując jeszcze inne czynności sprawić, że większa ilość żywności znajdzie się w naszych domach by zastąpić tą, którą zjadły owady. Owady zjadając żywność zanieczyszczają ją odchodami i wylinkami, co sprawia, że staje się groźna dla życia, a my nawet jeśli wyrzucilibyśmy taką zabrudzoną przez owady żywność gdybyśmy tylko wiedzieli, ze została zabrudzona to często nie wiemy, ze została zabrudzona przez owady i mimo iż zagraża nam nie wyrzucamy jej bo niby czemu mielibyśmy ją wyrzucić skoro nie wiemy, ze może nam zaszkodzić. Prócz jedzenia owady jedzą tez nasze książki, ubrania i inne przydatne nam przedmioty. Istnieje też całe mnóstwo owadów żerujących w drewnie, które zjadają drewniane elementy naszych domów i mieszkań oraz drewniane przedmioty, które przechowujemy w ich wnętrzach. Owady to części goście w naszych domach, ale o ile zwykli goście w prezencie przynieść mogą co najwyżej produkty, które są nam zbędne to owady przynoszą jedynie sprawiające kłopot rzeczy takie jak swoje odchody itp. Owady są małe, a to oznacza, że nawet jeśli w naszym domu są to nie zawsze o tym wiemy. Nawet jeśli wiemy, że są to nie wiemy jakie owady występują bowiem w tysiącach gatunków. W tym momencie powstaje pytanie. Co zrobić jeśli owady pojawią się w naszym domu? Jak się pozbyć owadów? Co zrobić żeby owady wyniosły się z naszego domu? Oczywista odpowiedź brzmi pozbyć się nieproszonych gości, ale owady to nie ludzie. Owadom, które odwiedziły nasz dom nie możemy powiedzieć: drogi gościu to niezwykle miłe że odwiedziłeś nasz dom, lecz myślę że będzie lepiej że opuścisz już nasz dom. Mniej dyplomatyczne prośby o wyjście połączone z wyrażaniem opinie o zawodzie ich matek i przyrównywaniem do narządów płciowych są niestety w tym przypadku równie mało skuteczne. Co robić w takiej sytuacji? Potrzebna jest wiedza dająca możliwość rozpoznania gatunku owada i jego zwalczenie. Aby dać wam ta wiedzę napisaliśmy ten artykuł. Artykuł z którego dowiecie się jakie owady występują w domu, czym jest synatropizm, jaki jest podział owadów magazynowych, czym są owady penetrujące, czym są owady inwazyjne, czym są muchy, jak wyglądają muchy, gdzie występują muchy, jakie owady żerują w drewnie, jakie owady najczęściej występują w drewnie, jakie są szkodniki drewna w domach, czym jest spuszczel, czym jest kołatek, jak wygląda skórnik słoniniec, co je skórnik słoniniec, jak wyglądają pluskwy, co jedzą pluskwy, gdzie występują pluskwy, jak wyglądają mrówki, jak się pozbyć much, jakie są sposoby na muchy, jak się pozbyć pluskiew, jakie są sposoby na pluskwy, jak się pozbyć karaluchów, jakie są sposoby na karaluchy, jak wyglądają karaluchy, jak rozpoznać karaluchy, co zrobić żeby w domu nie było much, co zrobić, żeby w domu nie było pluskiew, co zrobić żeby w domu nie było karaluchów. Ponieważ gatunków owadów występujących w domach jest bardzo wiele nie dla wszystkich z nich znalazło się miejsce w naszym opracowaniu.

Czym jest synatropizm ?

Owady występujące w domach i mieszkaniach to owady synatropijne. Zwierzętami synatropijnymi nazywamy zwierzęta, które przystosowały się do życia w warunkach silnie przekształconych przez człowieka związanych z jego działalnością lub miejscem zamieszkania. Trudno o bardziej przekształcone przez człowieka miejsce niż w całości zbudowane przez ludzi domy i mieszkania.

Informacje ogólne na temat rozwoju owadów występujących w domach

Owady są małe, ale nadrabiają to swoją liczebnością i szybkością rozmnażania się. Wiele gatunków owadów żyjących w domach cechuje się bardzo szybkim cyklem rozwojowym. Z pojedynczej pary niektórych gatunków owadów w ciągu roku mogą rozwinąć się miliony osobników. Aby tak się nie stało należy szybko reagować na pojawienie się nawet pojedynczych osobników owadów. Szczególnie szybkie są cykle rozwojowe owadów zjadających naszą żywność. Owady żerujące w drewnie zazwyczaj cechują się znacznie dłuższym trwającym nawet wiele lat cyklem rozwojowym.

Długość cyklu rozwojowego wielu spośród występujących w domach owadów uzależniona jest od czynników zewnętrznych takich jak rodzaj i ilość dostępnego pokarmu, wilgotność i temperatura. Każdy występujący w domach owad ma określony pokarm, który preferuje, oraz optymalną temperaturę i wilgotność w których rozwija się najszybciej.

Podziały owadów występujących w domach

Ponieważ gatunków owadów występujących w domach jest wiele warto by je jakoś podzielić. Możliwych podziałów jest wiele. Owady w domach podzielić możemy ze względu na pożywienie na szkodniki drewna, szkodniki magazynowe (zjadające naszą żywność) i szkodniki żywiące się innymi naszymi przedmiotami. Ze względu na sposób poruszania się możemy wyróżnić owady biegające i latające.

Co zrobić żeby owady nie dostały się do naszego domu?

Owady dostają się do naszych domów z zewnątrz. Najczęściej dostają się do wnętrz domów przez otwarte lub nieszczelne drzwi i okna. Dlatego chcąc zapobiec ich pojawieniu się należy zamykać drzwi i okna i zadbać o to, żeby były one szczelne. W oknach powinny znajdować się siatki zapobiegające wlatywaniu owadów do wnętrza budynków nawet wtedy, gdy okna są otwarte.

Bardzo często zdarza się, że sami przynosimy owady z zewnątrz. Dotyczy to zwłaszcza pluskwy domowej i prusaków. Jeśli chcemy aby owady w ogóle nie pojawiły się w naszym domu najlepiej żeby nie miały co jeść. Problem w tym, że ludzie muszą jeść tak samo jak owady. Aby rozwiązać ten dylemat należy zadbać o porządek i higienę w domu. Jeśli coś się nam wysypie powinniśmy to natychmiast sprzątnąć. Jeśli coś wylejemy powinniśmy to zetrzeć. Opakowania produktów żywnościowych powinny być szczelnie zamknięte. W przeciwnym razie pomożemy owadom w ich rozwoju. Dbanie o higienę i czystość w domu znacząco zmniejsza ryzyko pojawienia się w nim owadów.

Szkodniki magazynowe

Większość owadów występujących w domach to tak zwane szkodniki magazynowe czyli żywiące się żywnością, którą sami do domów przynosimy.

Szkodniki magazynowe podzielić można na trzy grupy:

  • szkodniki nie atakujące opakowanych produktów (wołki, mole)
  • Szkodniki penetrujące
  • szkodniki inwazyjne

Owadami penetrującymi nazywamy owady, które wygryzają w opakowaniach otwory którymi wnikają do produktów. Otwory wyjściowe i wejściowe owadów różnią się od siebie dzięki czemu można je od siebie odróżnić.

Otwory wejściowe Otwory wyjściowe
Po stronie wejściowej otwór nie jest równo ścięty Po stronie wyjściowej otwór jest równo ścięty
Otwór jest większy Otwór jest mniejszy
Brzegi otworu są postrzępione, mają zadraśnięcia i zagłębienia Brzegi otworu nie są postrzępione, nie mają zadraśnięć ani zagłębień

Owady inwazyjne wnikają do opakowanych produktów przez istniejące szpary i szczeliny. Do grupy tej zaliczamy większość szkodników magazynowych w tym między innymi rozpłaszczki, trojszyki i spichrzele. Większość owadów inwazyjnych potrafi wejść do wnętrza opakowań poprzez otwory, których średnica wynosi minimum 2 milimetry. Tylko nieliczne owady inwazyjne w tym między innymi młode gąsienice omacnicy spichrzanki potrafią wniknąć do opakowanej żywności przez otwory o średnicy mniejszej niż 0,3 milimetry.

Muchy domowe

Kiedy myślimy o owadach w domu pierwszymi owadami, które przychodzą nam na myśl są muchy domowe. Muchy domowe występują w domach wyjątkowo często i przenoszą liczne choroby. Muchy mają zazwyczaj od 4 do 7 milimetrów długości, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi od 13 do 15 milimetrów. Głowa muchy jest duża i w większości zajęta przez duże oczy pomiędzy którymi znajduje się para spełniających rolę receptorów zapachów oczu. Muchy mogą pojawiać się we wszystkich pomieszczeniach domu, ale najczęściej i najliczniej występują w kuchniach. Muchy domowe przenoszą liczne choroby w tym między innymi owsice, wąglik, czerwonkę i różne rodzaje durów. Do przeniesienia chorób szczególnie często dochodzi jeżeli mucha która wcześniej żerowała na padlinie lub odchodach siada na żywności.

Wywilżny (muszki owocowe)

W domach często występują również wywilżny znane szerzej jako muszki owocowe. Duże ilości muszek owocowych znaleźć można w miejscach w których znajduje się rozkładająca się substancja roślinna. Muszki owocowe zanieczyszczają produkty spożywcza i przenoszą drobnoustroje.

Owady żerujące w drewnie

Sporą grupą owadów występujących w domach są szkodniki drewna. Jak sam nazwa wskazuje żerują one w drewnie. Owadów tych jest wiele ale szczególnie często występują dwa ich gatunki: kołatek domowy i spuszczel pospolity. Innymi często występującymi w domach szkodnikami drewna są miazgowiec parkietowiec i stukacz sosnowiec. Wbrew temu co myśli większość ludzi w domach nie występują korniki, które żerują w drewnie żywych drzew.

Spuszczel pospolity

Osobniki spuszczela żerują we wszystkim drewnianych elementach budynków. Larwy mają 30 milimetrów długości, a osobniki dorosłe od 7 do 21 milimetrów długości. O zerowaniu spuszczela świadczą odgłosy żerowania wydobywające się z drewna w gorące dni i mączka drzewna wysypująca się z otworów wylotowych. Osobniki dorosłe spuszczela są barwy jasno lub ciemnobrunatnej do czarnej. Na pokrywach spuszczela znajdują się dwie przepaski z szarych włosów, a na przedpleczu lśniące guzy.

Kołatek domowy

Kołatek domowy najczęściej występuje w piwnicach i innych wilgotnych i chłodnych miejscach. Jasno lub ciemnobrunatne chrząszcze kołatka mają od 2 do 4 milimetrów długości. Larwy kołatka są białe i osiągają do sześciu milimetrów długości. O obecności kołatków świadczą odgłosy żerowania podobne do kołatania, niewielkie otworki w drewnie i mączka drzewna wyrzucana z drążonych przez larwy korytarzy.

Pszczoły, osy i szerszenie

Kolejna grupa owadów, które spotkać w naszych domach to pszczoły oraz ich krewniacy czyli osy i szerszenie. Zwierzęta te są szczególnie niebezpieczne ponieważ posiadają żądła, którymi potrafią żądlić zadając ból, a czasami doprowadzając nawet do śmierci zwłaszcza w przypadku osób uczulonych na ich jad. Wymienione zwierzęta nie są identyczne, ale wszystkie można rozpoznać po czarno-żółtych pasach na odwłokach. Pszczoły, osy i szerszenie żyją w liczących wiele osobników gniazdach. Zazwyczaj do domów wlatują pojedyncze osobniki pszczół os i szerszeni. Najczęściej trafiają do domów poprzez otwarte drzwi i okna. Czasami zdarza się, że w domach zakładane są gniazda tych owadów co stanowi poważne zagrożenie dla ich mieszkańców.

Skórnik słoniniec

Skórnik słoniniec jest owalny i spłaszczony. Przednia część pokryw jest jasnobrązowa, a tył pokryw niemal czarny. Żeruje na różnego rodzaju produktach pochodzenia zwierzęcego takich jak wędliny, suszone mięso, pęcherze, łój, włosie, mączka mięsno-kostna i inne.

Pluskwy

Pluskwy żywią się ludzką krwią. W domach najczęściej znaleźć je można w tapicerowanych meblach, łóżkach, materacach, żaluzjach, zasłonach, szczelinach i pod tapetami. Najczęściej pierwszymi oznakami ich występowania są pojawiające się na skórze 3-4 ugryzienia układające się w trójkąt lub jedną linię. Ślady ugryzień mogą boleć bardziej niż mniej niż ugryzienia komarów, mogą być duże lub małe, by duże lub małe, utrzymywać się tygodniami lub znikać tego samego dnia, którego powstały. U niektórych spośród ugryzionych osób ugryzienia nie pozostawiają śladów. Obecność pluskiew można również rozpoznać po wydzielanym przez nie zapachu przypominającym woń gnijących malin.

Pluskwy są niewielkie. Mają 3 milimetry szerokości i od 4 do 6 milimetrów długości. Odwłok głodnej pluskwy jest pomarszczony i brązowy, a odwłok pluskwy najedzonej rozdęty i purpurowy. Pluskwy widzą słabo. Ich oczy są małe i służą głównie do sprawdzania, czy jest dzień, czy noc. Stopy pluskiew wyposażone są w niewielkie haczyki ułatwiające poruszanie się po nierównych powierzchniach.

Mrówki

Owadami bardzo często występującymi w domach są mrówki. Mrówka jaka jest każdy widzi. Każdy widząc ich smukłe ciała składające się z dużej głowy, wąskiego tułowia i kulistego odwłoka bez trudu rozpozna mrówkę. Mrówki żyją w liczących wiele osobników (najczęściej wiele tysięcy) mrowiskach. W domach mrówki najczęściej poruszają się jedna za drugą. W domach najczęściej występują mrówki faraona.

Komary

Komary trafiają do domów przez otwarte drzwi i okna, ale zazwyczaj z łatwością można temu zapobiec zakładając siatki na okna. Do domów zazwyczaj trafiają pojedyncze komary utrudniające sen swoim brzęczeniem.

Karaluchy

Karaczany znane też jako karaluchy lub karakony są czarne i mierzą do trzech centymetrów długości. Wyjadają one produkty żywnościowe znajdujące się w kuchniach i spiżarniach. Jako jedne z nielicznych zwierząt potrafią zjadać włosy. Przenoszą groźne dla zdrowia bakterie, wirusy, grzyby i pierwotniaki. Oddychanie powietrzem w którym unoszą się wylinki i odchody karaluchów może powodować reakcje astmatyczne.

Zwalczanie owadów występujących w domu

Istnieje wiele metod zwalczania owadów występujących w domach. Wybór odpowiedniej metody uzależniony jest od wiele czynników. Najważniejszym z tych czynników jest gatunek owada, który stanowi zagrożenie w danym domu dlatego działania mające za zadanie zwalczanie insektów występujących w danym domu lub mieszkaniu zawsze powinny być poprzedzone zidentyfikowaniem stanowiącego zagrożenie gatunku. Często zdarza się, że w celu skutecznego zwalczenia owadów występujących w danym domu konieczne jest zastosowanie kilku metod zwalczania szkodników.

  • Oprysk szczegółowy (zakamarki i powierzchnie)

Jest to najskuteczniejsza spośród procedur z chemią kontaktową. W metodzie tej oprysk trafia bezpośrednio w miejsca, gdzie znajdują się występujące w danym domu owady. Metoda ta wymaga dużego doświadczenia i sporego nakładu pracy ponieważ musi objąć wszystkie potencjalne zakamarki, w których przebywają występujące w domu owady.

  • Oprysk powierzchniowy ogólny

Oprysk powierzchniowy ogólny to metoda szybka i tania, ale jednocześnie mało profesjonalna i szkodliwa dla zdrowia. Oprysk powierzchniowy ogólny jest mało skuteczny ponieważ nie dociera do zakamarków w których najczęściej ukrywają się owady.

  • zwalczanie termiczne

Zwalczanie termiczne to zwalczanie owadów poprzez poddanie ich działaniu temperatury powodującej ich śmierć. Każdy z owadów może przeżyć tylko w określonym zakresie temperatur. Za równo poddanie owadów działaniu temperatur poniżej jak i powyżej ich zakresu tolerancji powoduje ich śmierć. Metody termiczne skutecznie zwalczają nie tylko owady, ale również pajęczaki w tym roztocze. W trakcie zwalczania ogólnego temperatura podnoszona jest w całym pomieszczeniu. Jest to droga i rzadko stosowana metoda. Znacznie częściej stosowane jest zwalczanie szczegółowe. Zwalczanie szczegółowe zachowuje zalety zwalczania ogólnego, ale jest od niego znacznie tańsze. Kolejną metodą termiczną jest wymrażanie. W przeciwieństwie do wcześniej omówionych metod podczas wymrażania owady poddawane są działaniu nie wysokiej, lecz niskiej temperatury. Temperatura ta tworzona jest poprzez przystawienie do miejsca w którym mogą ukrywać się owady dyszy z której wylatuje dwutlenek węgla, który oziębia się podczas rozprężania

  • Zamgławianie na gorąco

Zamgławianie na gorąco jest rodzajem oprysku ogólnego. Stosowane jest przede wszystkim przy zwalczaniu komarów i innych owadów latających.

To tylko niektóre spośród wielu metod zwalczania owadów występujących w domach.

Metod zwalczania owadów w domu jest wiele, ale najprostszym rozwiązaniem jest zadzwonienie do firmy dezynsekcyjnej, która zajmie się owadami za nas. Pracownicy firm dezynsekcyjnych bez trudu rozpoznają który z tysięcy gatunków owadów zakłóca nasz spokój i z długiej listy dostępnych metod ich zwalczania wybiorą tą, która najskuteczniej wypleni wałęsające się po naszym domu robactwo. W przeciwieństwie do osób prywatnych firmy takie posiadają odpowiedni sprzęt, wieloletnie doświadczenie i odpowiednią wiedzę pozwalające na szybkie i skuteczne zwalczenie żyjących w naszych domach owadów.