Zamgławianie termiczne sposobem na owady

Zamgławianie termiczne sposobem na owady

Owady są wyjątkowo powszechnie występującą grupą zwierząt. Powszechność występowania i liczebność tej grupy sprawia, że w grupie tej znajduje się wiele gatunków szkodników. Przez lata opracowano wiele metod zwalczania szkodników zaliczanych do tej grupy zwierząt. Jedną z nowszych metod jest cechujące się wyjątkowo wysoką skutecznością zamgławianie termiczne. Jeśli więc pytanie czy zamgławianie termiczne to dobry sposób na owady odpowiedź na tak postawione pytanie brzmi tak. Zapraszamy do przeczytania naszego artykułu poświęconego zamgławianiu termicznemu. W naszym artykule napiszemy czym jest zamgławianie termiczne. Dowiecie się czy jest zamgławianie termiczne sposobem na owady, zamgławianie termiczne sposobem na bakterie, zamgławianie termiczne sposobem na i pleśnie i czy jest zamgławianie termiczne sposobem na grzyby.

Czym jest zamgławianie termiczne i jak przebiega zamgławianie termiczne?

Zamgławianie termiczne polega na rozprowadzeniu biobójczej cieczy o wysokiej temperaturze. Pod wpływem wysokiej temperatury ciecz robocza, którą jest woda odparowuje. Następnie skrapla się ona podczas kontaktu z zimniejszym powietrzem w danym pomieszczeniu. W ten sposób powstaje długo unosząca się w powietrzu i bez problemu docierająca do trudno dostępnych miejsc mgła mikroskopijnych, trujących kropel. Tworzona w ten sposób mgła posiada silne właściwości dezynfekcyjne i dezynsekcyjne. Skutecznie zabija ona owady, bakterie, pleśnie i inne stanowiące zagrożenie mikroorganizmy.

Jak wygląda zamgławianie termiczne?

Mgła używana podczas zamgławiania termicznego tworzona jest za pomocą zamgławiaczy. Najważniejszą częścią zamgławiacza jest silnik pulsacyjny w którym poruszające się z dużą prędkością gazy zabierają i odparowują krople cieczy. Następnie urządzenie to wyrzuca parę na zewnątrz. Na rynku dostępnych jest wiele modeli zamgławiaczy wykazujących duże zróżnicowanie pod względem konstrukcyjnym. Niektóre przeznaczone są do aplikacji preparatów rozpuszczalnych w wodzie, a inne do aplikacji aparatów rozpuszczalnych w oleju, niektóre są stacjonarne, a inne przenośne. Największą różnicą pomiędzy zamgławiaczami jest temperatura emitowanej z urządzenia cieczy roboczej. Od tego parametru uzależnione jest to, jakie preparaty mogą być aplikowane za pomocą danego urządzenia.

Czy zamgławianie termiczne jest lepsze od oprysku ?

Zamgławiania termicznego nie należy mylić z tradycyjnym opryskiem od którego jest to metoda w większości sytuacji dużo lepsza. W przypadku tradycyjnego oprysku mgła składała się z grubych kropli. Z jednej strony umożliwia to precyzyjne dotarcie do celu, ale z drugiej strony grube krople ze względu na swój ciężar nie unoszą się w powietrzu w związku z czym nie usuwają latających w powietrzu zarodników pleśni. W przypadku tradycyjnego oprysku istniała duża zależność pomiędzy sposobem wykonania zabiegu, a jego skutecznością. To, czy zabieg ten był skuteczny zależało przede wszystkim od tego, gdzie kierował swoją lance technik DDD podczas wykonywania zabiegu. W przypadku pominięcia ważnych obszarów przez technika DDD zabiegi nie były w pełni skuteczne. Problem ten nie występuje w przypadku zamgławiania termicznego. Zamgławianie termiczne jest krótsze, efektywniejsze i wymaga użycia mniejszej ilości trucizny niż jest to w przypadku metody opryskowej. Podczas zamgławiania termicznego powierzchnie równomiernie pokrywane są trującą mgłą dzięki czemu na całym terenie poddawanym zabiegowi zamgławiania termicznego wykazuje on taką samą bardzo wysoką skuteczność. W przeciwieństwie do metody opryskowej zamgławianie termiczne może być przeprowadzane również w miejscach do których dostęp jest utrudniony takich jak na przykład zsypy, piwnice, hale produkcyjne, kanały wentylacyjne, chłodnie, chlewy i kurniki. Zamgławianie termiczne nie pozostawia śladów w postaci zacieków, plam oraz mokrych podłóg i ścian. Zamgławianie termiczne posiada też pewne wady. Przede wszystkim nie jest możliwe aplikowanie tą metodą preparatów nieodpornych na działanie wysokich temperatur.

Od czego zależy skuteczność zamgławiania termicznego ?

Na skuteczność zabiegów zamgławiania wpływa wiele czynników niemniej czynnikiem, który warto szczególnie wyróżnić jest rodzaj substancji użytej podczas zabiegu zamgławiania termicznego. Czasami zwłaszcza w przypadku pluskiew konieczne jest przeprowadzenie zabiegu kilkakrotnie w krótkim okresie czasu za każdym razem z użyciem innej substancji aktywnej.

Jakie owady zwalcza zamgławianie termiczne ?

Zamgławianie termiczne to skuteczna metoda zwalczania wielu gatunków owadów Firmy zajmujące się zamgławianiem termicznym posiadają w swojej ofercie między innymi zamgławianie termiczne komarów, zamgławianie termiczne kurników, zamgławianie termiczne much, zamgławianie termiczne os, zamgławianie termiczne karaluchów, zamgławianie termiczne prusaków, zamgławianie termiczne ptaszyńca kurzego i zamgławianie termiczne pluskiew.

Gdzie stosuje się zamgławianie termiczne ?

Lista miejsc w których stosuje się zamgławianie termiczne jest bardzo długa. Firmy zajmujące się zamgławianiem termicznym posiadają w swojej ofercie między innymi zamgławianie termiczne sadów, zamgławianie termiczne kurników, zamgławianie termiczne chlewów, zamgławianie termiczne magazynów, zamgławianie termiczne silosów, zamgławianie termiczne domów i zamgławianie termiczne mieszkań. Wewnątrz mieszkań najczęściej oferowane są usługi takie jak zamgławianie termiczne pluskiew w mieszkaniach, zamgławianie termiczne prusaków w domu, zamgławianie termiczne karaluchów w domu lub zamgławianie termiczne much w mieszkaniach. W domach najczęściej przeprowadzane jest zamgławianie termiczne much w domu, zamgławianie termiczne karaluchów w domu, zamgławianie termiczne prusaków w domu lub zamgławianie termiczne pluskiew w domu.

Czy warto wybrać zamgławianie termiczne ?

O wyborze metody zwalczania owadów i użytego środka mającego na celu ich zwalczanie decydują technicy DDD na podstawie posiadanej wiedzy i doświadczenia. Każde miejsce i sytuacje są inne dlatego ważnym jest, aby dostosować metodę zwalczania owadów do miejsca w którym będą one zwalczanie i innych czynników.

Czym jest bioasekuracja ?

Bioasekuracja ferm hodowlanych

W przypadku ferm hodowlanych dużym zagrożeniem są choroby zakaźne takie jak na przykład Afrykański pomór Świń lub ptasia grypa. W celu uchronienia gospodarstw przed tymi i innymi chorobami zakaźnymi przeprowadzane są liczne działania. Działania te nazywamy bioasekuracją. Istnieje wiele chorób które powstrzymuje bioasekuracja niemniej w chwili obecnej największym zagrożeniem Jest wspomniany wcześniej Afrykański Pomór Świń (ASF) atakujący jak sama nazwa wskazuje świnie. Z tego powodu właśnie na bioasekuracji przed ASF skupimy się w naszym artykule.

świnie gospodarstwo hodowlane

 

Podział gospodarstwa na strefę białą i czarną

ASF musi trafić na teren gospodarstwa z zewnątrz. W związku z tym należy je odpowiednio zabezpieczyć. Po pierwsze gospodarstwo powinno zostać podzielone na dwie strefy: strefę białą i strefę czarną. Strefa biała to strefa zamknięta dostępna wyłącznie dla zwierząt gospodarskich i osób zajmujących się ich obsługą. Strefa czarna to część gospodarstwa dostępna dla osób postronnych. Strefa biała i strefa czarna powinny być oddzielone od siebie za pomocą płotu. Podwójnym płotem powinno być ogrodzone również całe gospodarstwo. Aby ochrona wynikająca z podziału gospodarstwa na strefy nie była jedynie iluzoryczna należy utworzyć regulamin regulujący zasady poruszania się na terenie farmy. Przejścia pomiędzy strefą białą i czarną powinny być wyposażone w śluzy. Śluzy powinny być wyposażone w łazienki z prysznicami, dozowniki ze środkami przeznaczonymi do dezynfekcji rąk, ręczniki jednorazowe, szatnie i maty dezynfekcyjne. Szatnie znajdujące się na terenie śluz powinny umożliwiać oddzielne przechowywanie ubrania roboczego i prywatnego. Osoby wchodzące do strefy białej powinny przebrać się w odzież ochronną, która powinna być używana jedynie na terenie tej właśnie strefy. Zasad tych powinny przestrzegać wszystkie osoby wchodzące do strefy białej w tym między innymi stali pracownicy farmy, zewnętrzni usługodawcy (lekarze weterynarii, inseminatorzy, ekipy DDD), pracownicy administracji, goście farmy i jej właściciel. Jeśli nie ma konieczności aby dana osoba wchodziła do strefy białej to nie powinna ona do niej wchodzić. Ze szczególnie wysokim ryzykiem wiąże się wizyta w strefie białej osób które w ciągu ostatnich 48 godzin przebywały w innym miejscu w którym hodowane są lub przebywają zwierzęta tego samego gatunku jak te, które hodowane są na danej farmie. Osobami takimi mogą być między innymi weterynarze, inseminatorzy i dostawcy pasz. Narzędzia używane w gospodarstwie nie powinny być przenoszone pomiędzy budynkami, a zwłaszcza pomiędzy strefą białą  czarną. Ręce osób pracujących na farmie, ich buty oraz narzędzia używane na terenie fermy powinny być czyste.

Ryzyko ze strony środków transportu

Jak wspominaliśmy choroby zakaźne muszą trafić na teren fermy z zewnątrz. Często trafiają na nią razem ze środkami transportu. Środki te często wjeżdżają aż do strefy białej. Aby zminimalizować prawdopodobieństwo, że wjeżdżając do niej przywleką one choroby zakaźne powinny wjeżdżać one do budynków przez śluzy dezynfekcyjne wjazdowe. Śluzy dezynfekcyjne wjazdowe powinny posiadać odpowiednią budowę zapewniającą ich skuteczność. Najważniejszą cechą odpowiednio zbudowanych śluz jest zapewnienie aby cały obwód kół wjeżdżających do nich pojazdów poddawany był dezynfekcji. W tym celu najlepiej umieścić w śluzach dezynfekcyjnych maty dezynfekcyjne. Maty dezynfekcyjne powinny być odpowiednio długie co zapewni wspomniane już zdezynfekowanie całego koła. Zazwyczaj w śluzach dezynfekcyjnych umieszczane są dwie maty dezynfekcyjne z których jedna dezynfekuje koła znajdujące się po prawej stronie pojazdu, a druga koła znajdujące się po lewej stronie pojazdu. Umieszczanie w śluzie dezynfekcyjnej jednej szerszej maty zamiast dwóch węższych nie jest dobrym pomysłem ponieważ wiąże się z dużym ryzykiem uszkodzenia maty. Jeśli jedno z kół pojazdu zatrzyma się podczas gdy drugie znajdujące się na tej samej osi pojazdu, ale po drugiej stronie pojazdu nadal będzie się obracać może dojść do rozerwania maty dezynfekcyjnej.

Ponad matami dezynfekcyjnymi powinno znajdować się zadaszenie. Na skuteczność mat dezynfekcyjnych wpływają warunki atmosferyczne. Słonce powoduje parowanie środków dezynfekcyjnych którymi są one nasączane. Deszcz powoduje rozcieńczanie środków dezynfekcyjnych. Zadaszenie miejsca w którym wyłożone są maty skutecznie chroni przed tymi problemami. Alternatywą dla zadaszenia jest przykrywanie maty dezynfekcyjnej w czasie deszczu i odkrywanie jej kiedy użycie maty dezynfekcyjnej będzie konieczne.

Pojazdy wjeżdżające do strefy białej często przybywają do niej w celu zabrania znajdujących się w niej zwierząt z gospodarstwa. Samochód taki przed wjazdem do strefy białej powinien zostać wyczyszczony, umyty i zdezynfekowany. Najlepiej jeśli proces ten zostanie przeprowadzony w myjni dezynfekująco-myjącej. Przeprowadzenie tych zabiegów powinno zostać udokumentowane poprzez wpis do książki dezynfekcyjnej pojazdu.

Kwarantanna na fermie

Zwierzęta pojawiające się na terenie ferm z zewnątrz zawsze powinny być postrzegane jako jedne z najpoważniejszych potencjalnych źródeł chorób zakaźnych. Z tego powodu zwierzęta pojawiające się na terenie farmy z zewnątrz powinny być poddawane kwarantannie. Kwarantanna powinna odbywać się w specjalnie przeznaczonym do tego celu budynku w którym nowe zwierzęta nie będą miały kontaktu ze zwierzętami już znajdującymi się na farmie.

Niebezpieczeństwo ze strony zwierząt dzikich, domowych i szkodników

Choroby zakaźne mogą zostać też przywleczone na farmę przez zwierzęta, które pojawią się na terenie naszego gospodarstwa z zewnątrz. W przypadku ASF największym zagrożeniem są dziki. W przypadku ptasiej grypy głównym zagrożeniem są dzikie ptaki. Niemniej choroby zakaźne mogą przynieść na farmę wszystkie gatunki zwierząt dzikich domowych i szkodników. Szczególnie wysokie niebezpieczeństwo występuje ze strony myszy, szczurów i kotów.

Kontrola i nadzór weterynaryjny farmy

Gospodarstwo powinno być na bieżąco kontrolowane pod kątem występowania w nim zagrożeń biologicznych. Przede wszystkim stałej kontroli powinien podlegać stan zdrowia znajdujących się na farmie zwierząt. Zapewnić to może jedynie stały nadzór lekarsko-weterynaryjny połączony z okresową diagnostyką laboratoryjną.

Kontrola wody i paszy

Ostatnim z elementów bioasekuracji jest kontrola paszy i wody pod względem higienicznym. Niedopuszczalne jest zwłaszcza karmienie zwierząt domowych resztkami kuchennymi.

Rejestracja świń

Wszystkie świnie znajdujące się na terenie danego gospodarstwa powinny być rejestrowane w bazie ARiMR. Ich przemieszczenie powinno być przeprowadzane w terminie 7 dni od wystąpienia przemieszczenia. Nie należy kupować świń niewiadomego pochodzenia.

Odkażanie i czyszczenie fermy

Ważnym elementem bioasekuracji jest regularne odkażanie i czyszczenie fermy. Dezynfekcja przeprowadzana wtedy, kiedy wymieniane są zwierzęta znajdujące się na fermie nazywana jest dezynfekcją okresową. Dezynfekcja powinna być przeprowadzana w pustych pomieszczeniach, a jej pierwszym etapem powinno być zabranie zwierząt z miejsca w którym będzie ona przeprowadzana. Dezynfekcja okresowa powinna być przeprowadzana za każdym razem, gdy następują zmiany w obsadzie zwierząt.

Zasady BHP stosowane podczas dezynfekcji i czyszczenia ferm

Osoby zajmujące się oczyszczaniem, myciem i dezynfekcją powinny być odpowiednio przeszkolone pod względem preparatów używanych podczas tych zabiegów oraz pod względem obsługi wykorzystywanych podczas tych zabiegów urządzeń. Powinny być też one wyposażone w odpowiedni strój ochronny. W skład takiego stroju powinien wchodzić kombinezon, rękawice, buty ochronne i maski. Głównym celem tego stroju ochronnego jest ochrona przed poparzeniami i zatruciami ze strony środków używanych podczas tych zabiegów. Ze względu na to, że odkażanie wiąże się z użyciem substancji w postaci płynnej podczas wykonywania tych zabiegów należy zwrócić uwagę na ryzyko ze strony energii elektrycznej. W przypadku wykonywania zabiegów na świeżym powietrzu należy zwrócić uwagę na prędkość i kierunek wiatru.

Oczyszczanie fermy

Pierwszym etapem rutynowego odkażania budynków gospodarskich jest ich oczyszczanie. Podczas oczyszczania z budynków gospodarskich usuwane są odchody, a także inne substancje, które mogą zawierać substancje chorobotwórcze. Oczyszczanie może być przeprowadzane za pomocą środków fizycznych lub chemicznych. Oczyszczanie powinno być przeprowadzane od góry do dołu czyli najpierw powinny być oczyszczane przedmioty i powierzchnie znajdujące się w górnych częściach pomieszczeń, a na końcu powierzchnie i powierzchnie położone najniżej. Jako ostatnie powinny być oczyszczane podłogi które to powinny być oczyszczane w kolejności od miejsc znajdujących się najdalej od wyjścia do tych, które znajdują si najbliżej wyjścia. Substancje organiczne często utrudniają działanie drobnoustrojów. Dotyczy to między innymi substancji takich jak gnojowica, pasza, kał i ziemia. Dlatego poddawane dezynfekcji powierzchnie powinny zawsze zostać wymyte i oczyszczone przed zabiegiem.

Mycie fermy

Po oczyszczeniu wnętrz budynków i znajdujących się w nich przedmiotów następuje ich mycie. Właściwe mycie poprzedzane jest płukaniem wstępnym. Celem płukania wstępnego jest usunięcie osadów słabo związanych z podłożem i resztek produktów. Dokładność mycia uzależniona jest od wielu czynników. Jednym z najważniejszych z nich jest rodzaj użytego do mycia środka chemicznego. Na skuteczność środków myjących mają wpływ parametry takie jak współczynnik powlekania, łatwość usuwania podczas płukania, zdolność dyspersji i emulgowania tłuszczu, penetracji zabrudzeń, rozpuszczania zanieczyszczeń oraz peptyzacji białek. Innymi czynnikami wpływającymi na dokładność mycia są temperatura użytych środków i otoczenia, czas mycia i ilość użytej podczas mycia energii. Detergenty używane podczas mycia powinny zostać dokładnie spłukane ponieważ detergenty mogą wchodzić w interakcje ze środkami dezynfekcyjnymi powodując zmniejszanie skuteczności środków dezynfekcyjnych. Oczyszczanie i mycie powoduje mechaniczne zmniejszenie liczebności drobnoustrojów oraz ułatwia penetracje środków dezynfekcyjnych.

Dezynfekcja fermy

Po myciu następuje właściwa dezynfekcja podczas której niszczone są czynniki chorobotwórcze, które obecne są w środowisku. Dezynfekcja powinna być przeprowadzana środkami charakteryzującymi się szerokim spektrum działania. Dezynfekcje warto przeprowadzać naprzemiennie za pomocą różnych substancji co zapobiega uodpornieniu się drobnoustrojów na stosowane środki. Po naniesieniu środka dezynfekcyjnego na wszystkie powierzchnie na które powinien on zostać naniesiony należy odczekać odpowiednio długi czas. Optymalny czas przedstawiony jest w instrukcji stosowania danego środka. Następnie należy spłukać powierzchnie za pomocą czystej wody, wysuszyć, a potem pozostawić pomieszczenie puste przez kilka dni. Dezynfekcja w pomieszczeniach inwentarskich może być przeprowadzana wieloma metodami.

fermy drobiu bioasekuracja

Dezynfekcja najczęściej wykonywana jest za pomocą środków chemicznych w połączeniu z wybranymi czynnikami środowiskowymi.

Istnieje wiele metod dezynfekcji chemicznej. Najczęściej stosowane spośród nich to namaczanie, zamaczanie, przecieranie, oprysk drobnokroplisty i zamgławianie.

Preparaty chemiczne używane podczas dezynfekcji mogą działać na różne sposoby niemniej większość z nich niszczy błony komórkowe mikroorganizmów i inaktywuje enzymy istotne dla ich funkcji życiowych. Podejmując decyzje o tym jakiego preparatu użyjemy do dezynfekcji warto wybierać preparaty, które są biodegradowalne i bezpieczne dla środowiska.

Sposób dezynfekcji środkami chemicznymi powinien być dostosowany do użytego środka i do warunków panujących w pomieszczeniu w którym będzie przeprowadzana dezynfekcja.

W szczelnych, pustych i wilgotnych pomieszczeniach dezynfekcja może być wykonywana poprzez zamgławianie lub fumigacje. Dużą zaletą tych metod jest fakt, że stosowane podczas nich środki chemiczne docierają do wszystkich, nawet osłoniętych elementów poddawanego zabiegowi obiektu. Ponadto zamgławianie jest szybsze od innych metod i wiąże się z mniejszym zużyciem substancji chemicznych.

Mimo dużych zalet zamgławiania czasami lepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z metody oprysku. Dotyczy to zwłaszcza pomieszczeń nieszczelnych o porowatych powierzchniach. Oprysk umożliwia naniesienie dużych ilości środków dezynfekcyjnych na powierzchnie co do których uznaliśmy, że są one na nich szczególnie potrzebne. Podczas dezynfekcji metodą oprysku zazwyczaj zużywany jest litr środka na metr kwadratowy powierzchni. Ilość środka dezynfekcyjnego jest większa w przypadku powierzchni porowatych. Oprysk pozwala na użycie wyjątkowo szerokiego spektrum środków. Po przeprowadzeniu dezynfekcji metodą oprysku i odczekaniu odpowiedniego czasu należy dokładnie spłukać opryskane powierzchnie wodą w celu usunięcia nadmiaru środków użytych podczas dezynfekcji metodą oprysku.

Podstawową wada oprysku jest jego wysoka pracochłonność. Oprysk wykonywany jest najczęściej ręcznie za pomocą opryskiwaczy. Na terenie ferm oprysk bywa też wykonywany za pomocą ciśnieniowych aparatów myjących. Niestety wiąże się to z wyjątkowo wysokim zużyciem środków dezynfekcyjnych. W dodatku przeprowadzana w ten sposób dezynfekcja może nie objąć miejsc osłoniętych, co może skutkować powstaniem rezerwuaru mikroorganizmów, które szybko rozwiną się na zdezynfekowanych powierzchniach po ustaniu działania środków dezynfekcyjnych. Jeśli dezynfekcje przetrwają drobnoustroje wysoce chorobotwórcze to dezynfekcja może przynieść więcej szkód niż korzyści.

Skuteczność dezynfekcji uzależniona jest od wielu czynników spośród których najważniejszymi są rodzaj użytego środka dezynfekcyjnego, metoda i solidność wykonana zabiegu, rodzaj występujących w danym miejscu drobnoustrojów i warunki środowiskowe panujące w poddawanym dezynfekcji miejscu.

Istnieje szereg właściwości, które powinny posiadać środki używane podczas dezynfekcji. Przede wszystkim powinny posiadać one bardzo silne właściwości bakteriobójcze, wirusobójcze  i grzybobójcze. W końcu właśnie na zwalczaniu tych właśnie organizmów polega dezynfekcja. Właściwości te nie powinny ulegać obniżeniu na skutek działalności warunków środowiskowych takich jak miedzy innymi obecność mydeł, detergentów, twardej wody i substancji organicznych, wysokie lub niskie PH oraz wysoka lub niska wilgotność względna. Obok skuteczności środka dezynfekcyjnego ważna jest również jego bezpieczeństwo. Dobry środek dezynfekcyjny nie powinien być niebezpieczny dla ludzi, zwierząt i dla odkażanych obiektów. Po użyciu powinien dawać się łatwo spłukać z powierzchni i ulegać biodegradacji. Nie bez znaczenia jest też cena środka dezynfekcyjnego. Większość nowoczesnych preparatów to preparaty wieloskładnikowe zwalczające szerokie spektrum mikroorganizmów.

Istnieje wiele czynników mogących przyczynić się do zmniejszenia skuteczności zabiegów dezynfekcyjnych.

Pierwszym z nich jest stopień rozcieńczenia roztworów. Roztwory zawsze powinny być rozcieńczane ściśle w zgodzie z instrukcjami podanymi przez producenta danego środka dezynfekcyjnego. Zbyt silnie rozcieńczenie roztworów wiąże się ze zmniejszeniem ich skuteczności. Z kolei zbyt słabe rozcieńczenie roztworów wiąże się z niepotrzebnymi wydatkami i powstaniem wysokiego ryzyka dla środowiska oraz dla osób wykonujących dezynfekcje. Iloczyn stężenia i czasu działania preparatu przyjmuje stałą wartość wyrażającą się zależnością Watsona. Wartość zależności Watsona dla poszczególnych preparatów określona została za pomocą metod empirycznych czyli na podstawie zaobserwowanych przez ludzi skutków ich działalności. W przypadku czwartorzędowych soli aminowych i formaldehydów wartość ta wynosi 1, w przypadku chloroheksydyny 2, w przypadku fenoli 6, a w przypadku alkoholi 10. Zależność Watsona pokazuje o ile należało by przedłużyć działanie środka dezynfekcyjnego w przypadku jego rozcieńczenia o daną wartość. Im wyższy współczynnik tym bardziej należy wydłużyć czas działania danego środka w przypadku jego rozcieńczenia. W przypadku zależności Watsona wynoszących 1 jak w przypadku formaldehydów zmniejszenie rozcieńczenia o połowę powoduje zwiększenie czasu działania środka niezbędnego do uzyskania tego samego efektu dwukrotnie, trzykrotnie zmniejszenie stężenie środka powoduje trzykrotne zwiększenie tego czasu i tak dalej. W przypadku wyższych wartości zależności Watsona wzrosty są dużo wyższe. Na przykład w przypadku fenoli których wartość zależności Watsona wynosi 6 zmniejszenia stężenia o połowę skutkuje zwiększeniem czasu niezbędnego do uzyskania takiego samego efektu 64 krotnie, a w przypadku alkoholu zmniejszenie stężenia o połowę powoduje zwiększenie czasu działania niezbędnego do uzyskania takiego samego efektu dezynfekcyjnego 1024 razy. To o ile należy wydłużyć czas dezynfekcji w zależności od wartości zależności Watsona i stopnia wzrostu rozcieńczenia można obliczyć za pomocą specjalnego wzoru matematycznego. Niemniej jak można zauważyć na podstawie przedstawionego opisu w przypadku substancji o wysokich wartościach Watsona nawet niewielkie zwiększenie rozcieńczenia substancji może spowodować ogromny spadek jej skuteczności.

Temperatura roztworu jest kolejnym czynnikiem wpływający na skuteczność zabiegu dezynfekcji. Po pierwsze zbyt wysoka temperatura roztworu może doprowadzić do rozkładu preparatów dezynfekcyjnych, a tym samym sprawić, ze utracą one swoją skuteczność. Większość jednak preparatów dezynfekcyjnych zwiększa swoją skuteczność wraz ze wzrostem temperatury i wykazuje się niską skutecznością w temperaturach niskich. Dla każdego preparatu dezynfekcyjnego istnieje idealna temperatura stosowania w której charakteryzuje się on najwyższą skutecznością. Powierzchnie dezynfekowane za pomocą formaldehydów i substancji pochodnych nie powinny mieć temperatury niższej od 10 stopni Celsjusza. Roztwór używany podczas dezynfekcji zazwyczaj ma temperaturę wyższą niż jego otoczenie. Oznacza to, że po rozprzestrzenieniu się roztworu następuje jego gwałtowne ochłodzenie. Często ochładza się on do temperatur w których jego skuteczność spada. Z tego powodu podejmując decyzje o wyborze konkretnego środka dezynfekcyjnego należy brać pod uwagę temperaturę panującą w dezynfekowanym miejscu.

Działanie wielu środków dezynfekcyjnych nie ogranicza się niestety drobnoustrojów. Wiele z nich działa też szkodliwie na ludzi zwierzęta i przedmioty. Mogą one powodować korozje, zmianę barwy i zapachu przedmiotów oraz rozpulchnianie gumy. Duży wpływ na skuteczność dezynfekcji ma wartość PH i wilgotność. W przypadku niektórych spośród środków dezynfekcyjnych znaczenie ma również twardość wody oraz obecność resztek detergentów używanych podczas poprzedzającego dezynfekcje mycia. Detergenty zmniejszają napięcie powierzchniowe. Może to polepszać dotarcie preparatów do drobnoustrojów, a tym samym zwiększać ich skuteczność.

Utrzymanie odpowiedniego stanu higienicznego nowoczesnych hodowli wymaga regularnego stosowania preparatów myjących i dezynfekujących.

Dezynfekcja za pomocą czynników środowiskowych

Dezynfekcja może zostać przeprowadzona również przy udziale czynników środowiskowych. Czynniki te można wykorzystać samodzielnie lub w synergii ze środkami chemicznymi. Najważniejszymi czynnikami środowiskowymi mającymi właściwości dezynfekcyjne są światło, wysuszanie, niskie i wysokie temperatury oraz środowisko o kwaśnym lub zasadowym PH.

Dezynfekcja za pomocą promieniowania ultrafioletowego

Jeśli chodzi o dezynfekcje za pomocą światła szczególnie wysoką skutecznością charakteryzuje się promieniowanie ultrafioletowe. Najskuteczniejsze jest ono w temperaturze wynoszącej od 18 do 20 stopni Celsjusza i wilgotności powietrza wynoszącej od 65 do 75 %.

Dezynfekcja poprzez wysuszanie

Zmniejszenie wilgotności powietrza prowadzi do zaburzenia procesów metabolicznych i zagraża procesom życiowym bakterii. Wysuszanie nie zawsze jednak jest skuteczne. Wiele bakterii może tworzyć formy przetrwalnikowe, które potrafią przeżyć nawet dziesiątki lat bez wody.

Dezynfekcja za pomocą niskich temperatur

Niskie temperatury zatrzymują rozmnażanie się bakterii niemniej ich działanie bakteriobójcze jest bardzo słabe. Co dla wielu może wydawać się zaskakujące bakterii szybciej zginą w temperaturze wynoszącej kilka stopni poniżej 0 niż -20. Bakterie, które zostały szybko zamrożone mogą zachować możliwość powrotu do funkcji życiowych niemal dowolnie długo.

Dezynfekcja za pomocą wysokich temperatur

Znacznie wyższa jest wrażliwość bakterii na temperatury wysokie. Na wrażliwość bakterii na wysokie temperatury wpływają też inne czynniki środowiskowe takie jak wilgotność, skład chemiczny środowiska i PH. Wysoka temperatura powoduje denaturacje białka z których zbudowane są ciała bakterii, a w konsekwencji ich śmierć. Przetrwalniki bakterii mogą przetrwać gotowanie w temperaturze 70 stopni Celsjusza przez kilka godzin. Wysoka temperatura używana podczas dezynfekcji może zostać uzyskana za pomocą ognia, pary wodnej lub pary formaliny.  Ogień skutecznie dezynfekuje ziemie, kał, przedmioty oraz metalowe, betonowe i murowane ściany.

Para  wodna służy głównie do dezynfekcji tkanin. Jest ona dużo skuteczniejsza od suchego powietrza.

Pary formaliny służą do dezynfekcji przedmiotów skórzanych i gumowych.

 

Ptaszynie kurzy – Jak się pozbyć

Czym jest ptaszyniec kurzy ?

Ptaszyniec kurzy jest gatunkiem roztoczy będącym ektopasożytem czyli pasożytem zewnętrznym drobiu. Ptaszyniec kurzy jest najgroźniejszym pasożytem drobiu i powoduje bardzo duże straty w jego hodowli. Jego zwalczanie jest trudne i skomplikowane.

Jak wygląda ptaszyniec kurzy ?

ptaszyniec

Ma on owalne, spłaszczone i lekko gruszkowate ciało. Samice są większe od samców ptaszyńca kurzego, ale różnice w rozmiarach pomiędzy poszczególnymi płciami nie są duże. Na grzbietowej stronie ciała ptaszyńca kurzego znajdują się szczecinki. Podobnie jak w przypadku wielu innych pasożytów żywiących się krwią pokrycie ciała ptaszyńca kurzego jest rozciągliwe. Istnieją znaczące różnice w wyglądzie najedzonych i głodnych osobników ptaszyńca kurzego. Osobniki najedzone mają jasnoczerwoną barwę i kulisty kształt. Ich rozmiary są dużo większe niż rozmiary osobników głodnych. Mogą one osiągać nawet milimetr średnicy. Osobniki dorosłe ptaszyńca kurzego mają cztery pary odnóży, a larwy należące do tego gatunku roztoczy trzy pary nóg. Ani osobniki dorosłe, ani larwy ptaszyńca kurzego nie używają do poruszania wszystkich posiadanych odnóży. Jedno z par odnóży u każdego ptaszyńca bez względu na stadium rozwojowe używane jest w charakterze narządów czuciowych.

Gdzie występuje ptaszyniec kurzy ?

Ptaszyniec kurzy jest pasożytem zewnętrznym drobiu w związku z czym większość swojego życia spędza w pobliżu swoich ofiar czyli w kurnikach. W kurnikach za zwyczaj nie brakuje różnego rodzaju zakamarków, szczelin, szpar i uchyłków. Właśnie tego rodzaju miejsca stanowią idealne schronienie dla osobników ptaszyńca kurzego. Osobniki ptaszyńca można również znaleźć w gniazdach ptaków. Ptakami w których gniazdach osobniki ptaszyńca kurzego występują najczęściej są gołębie, szpaki, wróble i jaskółki. Ptaszyńce żerują przede wszystkim nocą w związku z tym ich obecność może być trudna do zauważenia.

Jak przebiega  rozwój ptaszyńca kurzego ?

Samice ptaszyńce kurzego zaczynają składać jaja wkrótce po wypiciu większej dawki krwi. Przeciętnie składają one około 8 jaj każdego dnia. Jaja te najczęściej składane są w szparach, w których przebywają osobniki ptaszyńca kurzego. Samice ptaszyńca kurzego składają jaja przez kilka tygodni. Rozwój ptaszyńca kurzego najszybciej przebiega w temperaturze wynoszącej od 20 do 25 stopni Celsjusza. W sprzyjających warunkach wylęg larw ptaszyńca następuje po 2-3 dniach od złożenia jaj. Już w siedem dni później larwy ptaszyńca kurzego przekształcają się w osobniki dorosłe ptaszyńca kurzego. Cechą wyróżniającą ptaszyńca kurzego na tle innych zwierząt jest fakt, że jego larwy nie spożywają pokarmów. Pokarmy spożywają jedynie nimfy i osobniki dorosłe ptaszyńca. W królestwie zwierząt dużo częściej obserwujemy sytuacje odwrotną. Na przykład u wielu gatunków motyli larwy intensywnie się odżywiają co powoduje szybki wzrost, a osobniki dorosłe wcale nie pobierają pokarmu lecz zajmują się jedynie rozmnażaniem. Ptaszyniec kurzy jest zwierzęciem cechującym się wyjątkowo wysoką odpornością na niskie temperatury i brak dostępu do pożywienia.

Żerowanie ptaszyńca kurzego

Jak wspominaliśmy pożywieniem ptaszyńca kurzego jest ptasia krew. Ptaszyniec kurzy nacina skórę ptaków za pomocą szczękoczułek  po czym wprowadza ślinę w utworzona w ten sposób rankę. Ślina ptaszyńca posiada w swoim składzie substancje powodujące rozpuszczanie się tkanki skórnej zaatakowanego przez ptaszyńca kurzego ptaka. Rozpuszczenie skóry przez ślinę ptaszyńca umożliwia jego sztylecikom dotarcie do naczyń krwionośnych ptaków i pobranie ich krwi. Najwięcej ataków ptaszyńca kurzego ma miejsce od lipca do września. Objawami żerowania osobników ptaszyńca kurzego na kurach jest zgrubiała, pokryta wysiękiem surowiczym i słoniowata skóra.

Zagrożenia ze strony ptaszyńca dla ptaków

Najbardziej wrażliwe na ataki ptaszyńca kurzego są młode gołębie i pisklęta. Wysokotoksyczna ślina wytwarzana przez ptaszyńca kurzego powoduje ich śmierć. Żerowanie ptaszyńca kurzego na drobiu powoduje liczne objawy. Zaliczamy do nich chudnięcie, słabniecie i zmniejszenie nieśności ptaków. Pióra atakowanych przez ptaszyńca ptaków są powyrywane i postrzępione, a skóra pokaleczona. Ptaszyniec kurzy przenosi liczne choroby w tym między innymi białaczkę drobiu, toksoplazmozę, pomór drobiu i cholerę drobiu.

 

Ptaszyniec kurzy a człowiek – Zagrożenia dla ludzi i zwierząt

Zagrożenia ze strony ptaszyńca kurzego nie ograniczają się tylko do kurników. Ptaszyniec kurzy może się też przenosić do mieszkań w których może atakować zwierzęta domowe i ludzi. Do mieszkań ptaszyniec kurzy najczęściej trafia razem z osobami pracującymi w kurnikach. Ptaszyńce mogą trafiać też na naszych domów i mieszkań razem z ptakami na przykład z gołębiami. Ukłucia ptaszyńca kurzego szczególnie nieprzyjemne są dla dzieci. U ludzi objawami ataków ptaszyńca kurzego są ropne pęcherzyki, obrzmiewające węzły chłonne i świąd. Jeden z większych ataków ptaszyńca kurzego na ludzi maił miejsce w 1967 roku kiedy to zaatakowanych zostało przez tego roztocza kilkunastu chorych przebywających w niemieckim szpitalu. Ptaszyniec może też odżywiać się krwią innych niż człowiek ssaków niemniej do rozmnażania się niezbędna jest mu krew ptasia. Wśród ssaków, które mogą być atakowane przez ptaszyńca kurzego znajdziemy miedzy innymi koty, psy, konie i mysoskoczki.

Ptaszyniec kurzy – Jak się pozbyć

Pozbywanie się ptaszyńca kurzego (zwalczanie) jest wyjątkowo trudne dlatego wykonanie tej usługi powinno zostać zlecone specjalistycznej firmie zajmującej się zwalczaniem ptaszyńca kurzego. Ptaszyniec kurzy jest gatunkiem roztoczy. Zwalczanie roztoczy nazywamy deakaryzacją w związku z czym deakaryzacją nazywamy również zwalczanie ptaszyńca kurzego.

Zwalczanie ptaszyńca kurzego to skomplikowany, wieloetapowy proces. Zwalczanie ptaszyńca należy rozpocząć od oczyszczenia kurnika ze ściółki, resztek pokarmu i innych nieczystości. Następnie należy usunąć znajdujące się na terenie kurnika karmnika i poidła za pomocą gorącej wody i pary wodnej. Następnym krokiem jest użycie akarycydów, czyli środków chemicznych zwalczających roztocza. Akarycydy nanoszone są na wszystkie powierzchnie kurnika, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc, w których osobniki ptaszyńca kurzego zbierają się najczęściej. To w których miejscach kurnika ptaszyniec kurzy występuje najliczniej uzależnione jest od rodzaju kurnika. W przypadku hodowli ściółkowych najwięcej osobników ptaszyńca znajduje się w gniazdach, ściółce i budkach lęgowych. Jeśli w danym miejscu kury hodowane są metodą klatkową najwięcej osobników ptaszyńca występuje w szczelinach klatek, wewnątrz elementów profilowanych i na powierzchniach karmników.

 

Zwalczanie ptaszyńca kurzego utrudnia wysoka odporność tego roztocza na brak pożywienia. Umożliwia to długotrwałe ukrycie się ptaszyńca kurzego w miejscach niedostępnych dla akarycydów. Jest to przyczyną dla której konieczne jest powtarzanie deakaryzacji. Optymalnym rozwiązaniem jest powtarzanie deakaryzacji 2 lub 3 krotnie w wynoszących od 7 do 10 dni odstępach. Ze względu na szybkie uodparnianie się ptaszyńca kurzego na stosowanie środków chemicznych dla polepszenia zabiegów deakaryzacyjnych warto zastosować jednocześnie lub naprzemiennie kilka substancji zwalczających roztocza. Preparaty zwalczające ptaszyńca kurzego cechują się wysoką toksycznością w związku z tym w celu zwalczenia tego roztocza konieczne jest wynajęcie profesjonalnej firmy specjalizującej się w zwalczaniu tego przynoszącego ogromne straty w drobiarstwie gatunku roztoczy.

Gazowanie kretów

gazowanie kretów warszawa

Gazowanie kretów

Kret jest ssakiem owadożernym, żyjącym pod ziemią. Niemal zupełnie ślepy, o walcowatym kształcie ciała, zaopatrzony w bardzo wrażliwe wąsy czuciowe. Charakterystycznym elementem anatomii kreta są jego duże łapy przednie, zakończone ostrymi pazurami. To dzięki nim krety są w stanie kopać długie podziemne korytarze. Czy krety są szkodliwe? Otóż nie zawsze, mogą nawet spełniać pożyteczną rolę, bo ich pokarmem są inne szkodniki, a głównym problemem są pozostawione kopce. Niestety zdarza się, że ryjąc podziemne tunele, wyrządzają szkody w uprawach. Warto wiedzie

, że krety są pod ochroną, jeśli jednak ich obecność na terenie uprawy jest problematyczna, można spróbować się ich pozbyć. Nie zawsze jest to proste zadanie.

Gazowanie kretów – na czym polega?

Środki w formie gazów są bardzo skuteczne w pozbywaniu się różnych, bytujących w podziemiach szkodników, którymi są nie tylko krety, ale np. karczowniki (różni je okres „działalności” – krety ujawniają swą obecność wiosną, karczowniki w okresie jesienno-zimowym). Do kretowiska wystarczy włożyć tabletkę, która pod wpływem wilgoci z gleby zaczytają się utlenia

, uwalniając przy tym gaz o właściwościach trujących dla podziemnych mieszkańców i jednocześnie bezpiecznych dla roślin. Gaz jest cięższy od powietrza i dlatego łatwo rozprzestrzenia się po podziemnych tunelach. Przeprowadzeniem zabiegu może zająć się wyspecjalizowana w zwalczaniu szkodników firma.

Alternatywne metody zwalczania kretów

Gazowanie kretów uchodzi za jedną z najskuteczniejszych metod pozbywania się tych ssaków. Innymi metodami są np. repelenty, do których jednak krety z czasem się przyzwyczajają, rodentycydy – chemiczne środki gryzoniobójcze działające przez przewód pokarmowy oraz oczywiście pułapki. Ogrodnicy próbujący pozbyć się kretów na własną rękę czasami stosują świece dymne lub próbują odstraszyć zwierzątka hałasem, używając petard lub butelek, jednak metody te okazują się mało efektywne, a czasami walka z kretem wydaje się nie mieć końca.

Kiedy w ogrodzie, sadzie czy na polu pojawią się krety, warto zadać sobie pytanie, czy naprawdę wyrządzają znaczące szkody i trzeba się ich pozbywa

. Jeśli odpowiedź jest natomiast twierdząca, wówczas dobrze jest skorzystać z profesjonalnych metod.

Zwalczanie pluskiew

insektpol dezynfekcja

Tępienie pluskiew

Pluskwy domowe (łóżkowe) są pasożytami wyróżniającymi się niezwykłą odpornością na niesprzyjające warunki. Nawet traktowane środkami chemicznymi pluskwy są w stanie nabyć z czasem odporność na ich działanie. W domach pluskwy najczęściej można spotkać w łóżkach z jednej prostej przyczyny – tam mają możliwość nocnego żerowania na człowieku. Co zdradza obecność pluskiew w domu? Otóż po zgnieceniu wydzielają one charakterystyczny, słodkawy zapach. Dużo bardziej przykrym objawem są ślady na skórze po pogryzieniu (choć te nie występują u każdego).

Skąd biorą się pluskwy w łóżku?

Pierwszym, co przychodzi nam do głowy, jest brud. Jednak pluskwy mogą pojawić się nawet w zadbanym i czystym mieszkaniu z jednego powodu – zostały tam przywleczone. Możemy przywieźć pluskwy z podróży, szczególnie jeśli lubimy wyprawy związane ze spaniem w schroniskach, hostelach, domkach campingowych itp. Można je przywlec także z pociągu lub autokaru. Pluskwy przechodzą też z mieszkania do mieszkania, np. po rurach, dlatego ważne jest udrażnianie wszelkich szczelin. Niestety, szybko się rozmnażają, dlatego zasiedlanie przez nie łóżek, kanap czy foteli jest dla nich bardzo proste.

Na czym polega tępienie pluskiew?

Nawet w przypadku odkrycia pluskiew nie jesteśmy na nie skazani, bo istnieje wiele metod odpluskwiania. Można je wymrozić suchym lodem lub przeciwnie – zadziałać ciepłą temperaturą i ogrzać całe pomieszczenie lub dany obiekt. Istnieją także chemiczne metody pozbycia się pasożytów, w tym opryskiwanie, opylanie powierzchni, zamgławianie termiczne oraz ultraniskoobjętościowe tzw. ULV. Dobrym sposobem jest też „odymianie” polegające na użyciu specjalnych świec, których dym zawiera insektycyd (środek zwalczający insekty) – trzeba tu jednak zachować wszelkie środki ostrożności! Wreszcie coś dla cierpliwych, czyli fizyczne usuwanie pojedynczych osobników poprzez trzepanie materaców, poduszek, pościeli, odkurzanie. Ten sposób jest jednak bardzo męczący i może okazać się niewystarczająco skuteczny. Jeśli problem jest znaczący, można skorzystać z pomocy profesjonalnej ekipy zajmującej się bezpiecznym odpluskwianiem pomieszczeń prywatnych i publicznych.

Likwidowanie zapachów

likwidowanie zapachów

Likwidowanie zapachów

Deodoryzacja, czyli usuwanie brzydkich zapachów, nie zawsze jest prostym zadaniem. W wielu przypadkach wymaga zatrudnienia profesjonalnej ekipy i użycia specjalnego sprzętu. Odświeżacze powietrza w sprayu, perfumy do pomieszczeń, kadzidełka, świece lub inne sposoby okazują się nieskuteczne i tylko nieudolnie maskują zapach. Wietrzenie i dokładne mycie powierzchni również może być niewystarczające lub dawać efekt tylko na krótki czas. Celem postępowania powinna być natomiast jego całkowita eliminacja. Jakimi technikami najlepiej więc przeprowadzić zabieg?

Usuwanie jakich zapachów jest najtrudniejsze?

Środki chemiczne, zawilgocone i zagrzybione ściany, zepsuta żywność, wymiociny, odchody, mocz, spalenizna, dym tytoniowy – to typowe źródła odorów, z którymi trudno sobie poradzi. Zdarza się, że za pojawieniem się fetoru stoi przykry wypadek, np. wybicie szamba. Szczególny rodzaj woni jest także wydzielany przez rozkładające się zwłoki – jeśli osoba zmarła długo przebywała w danym lokalu, usunięcie zapachu bez profesjonalnej pomocy jest wręcz niemożliwe.

Ozonowanie jako skuteczna metoda deodoryzacji

Techniką z powodzeniem stosowaną przy likwidacji odorów jest ozonowanie. Ozon to alotropowa odmiana tlenu, która w atmosferze pełni niezwykle ważną funkcję pochłaniania nadfioletu. Ekspozycja na ozon w wysokiej dawce grozi zatruciem, dlatego ozonowanie musi być przeprowadzone przez specjalnie wyszkoloną ekipę. Dzięki procedurze usuwane są nie tylko nieprzyjemne zapachy, ale także drobnoustroje i alergeny z powietrza. Technika ta sprawdza się nawet w przypadku występowania bardzo trudnych odorów, również tych pozostałych po osobie zmarłej. Zapachy nie są w tym przypadku maskowane, ale likwidowane, co pozostawia w pomieszczeniu świeże i czyste powietrze. Możliwe jest usunięcie w ten sposób nieprzyjemnych zapachów z mieszkania prywatnego, domu, piwnicy, strychu, budynku użyteczności publicznej, samochodu.

Likwidowanie zapachu neutralizacja odoru

Deodoryzacja jest więc bardzo skutecznym sposobem na eliminację problemu odoru w krótkim czasie. Ważne, aby zdecydować się na wynajęcie ekipy możliwie szybko. Wdychanie odorów jest nie tylko nieprzyjemne, ale ich źródła mogą stanowić niebezpieczeństwo dla zdrowia.

Gazowanie domu

gazowanie fumigacja domu

Gazowanie domu

Gazowanie domu (fumigacja) to skuteczna metoda zwalczania szkodników, które lubią zagnieżdżać się w trudno dostępnych miejscach i sprawiają mnóstwo problemów właścicielom nieruchomości. Główną funkcją gazowania jest zlikwidowanie szkodników drewna.

Fumiganty do gazowanie domu

Dawniej do gazowania domów używany był bromek metylu, jednak związek ten nie jest przystosowany do użytkowania go w ciepłym klimacie. Dziś używa się więc innych fumigantów, stosowanych w postaci dymów, par i gazów. Wśród związków używanych do fumigacji znajdują się: dwutlenek siarki, dwusiarczek węgla, chlorek i tlenek etylenu oraz inne. Co ważne – charakteryzują się one bardzo dużą toksycznością, dlatego gazowanie budynków czy niewielkich obiektów powinno odbywać się w określonych warunkach i przy pomocy wyszkolonej ekipy.

Metoda nie pozostawia szkód w materiałach. Co ważne, fumiganty mogą być stosowane na powierzchniach pomalowanych farbą i lakierowanych.

Kiedy należy przeprowadzać gazowanie domu?

Gazowanie powinno być przeprowadzone w sytuacji występowania insektów. Proces można przeprowadzić w pustych obiektach, np. halach produkcyjnych, magazynach, budynkach zabytkowych. Bardzo polecany jest także osobom posiadającym domy z drewna lub wyposażonych w liczne elementy drewniane. Pozostawianie ich na pastwę szkodników szybko odbija się negatywnie na ich pięknie i trwałości, a poszczególne elementy zostają zwyczajnie zjadane przez insekty.

Jak odbywa się gazowanie domu?

Procedura wymaga odpowiedniego przygotowania – dom powinien być opuszczony przez mieszkańców oraz zwierzęta, gdyż stosowane gazy są toksyczne. Fumigacja odbywa się pod folią, którą pokrywa się dom. W ten sposób szkodniki są w zupełności unicestwiane, nawet w trudno dostępnych zakamarkach. W zamkniętych pomieszczeniach wystarczy do środka wtłoczyć substancję w formie gazu. Jeśli gazowaniu zostaje poddany tylko jeden element, wówczas umieszcza się go w specjalnym „namiocie”. Drewno jest dzięki temu zabezpieczone, co stanowi dużo bardziej ekonomiczne rozwiązanie niż pozostawianie go bez odpowiedniej ochrony, by w przyszłości naprawiać szkody.