Deratyzacja

Deratyzacja

deratyzacja

Walka ze szkodliwymi gryzoniami, zwłaszcza ze szczurami i myszami, jest bardzo poważnym zagadnieniem sanitarnym i gospodarczym. Tępienie szkodliwych gryzoni i zapobieganie ich gnieżdżeniu się nazywamy deratyzacją albo odszczurzaniem.

Pod względem sanitarnym szczur jest niebezpieczny ze względu na podatność na zakażenie niektórymi chorobami zakaźnymi, i z tego względu może być często naturalnym źródłem epidemii. Jest bardzo groźny, gdyż potrafi on w poszukiwaniu żeru bardzo daleko wędrować rozwlekając choroby zakaźne, na które zapadają również ludzie.

Rola szczura w epidemiologii nie została dotychczas dostatecznie poznana.

Szkody gospodarcze wyrządzane przez szczury są ogromne. Szczury niszczą ziarno, nasiona, pędy i rozsady roślin oraz dojrzałe zboże w polu i spichrzach. Niszczą różne towary, takie jak skórę, książki, owoce, jarzyny. Robią wielkie szkody w budynkach, gryzą drzewo, mury i ściany. Szczury zagryzają kurczęta, młode indyki, kaczki, gołębie, niszczą jaja. Potrafią one odgryzać kawałki tłuszczu z żywego ciała, a nawet rzucić się na niemowlęta pozostawione bez opieki.

Morfologia i biologia gryzoni szkodliwych najczęściej spotykanych w Polsce

Szczur śniady, zwany też czarnym lub domowym. Do tego gatunku należy również odmiana zwana szczurem egipskim. Jest to zwierzę długości do 20 cm. Ogon ma cienki, pokryty łuskami, dłuższy od reszty ciała, uszy mają nagie i cienkie, wystające trochę ponad głowę. Futerko szczura śniadego jest przeważnie koloru stalowoszarego, a grzbiet jest ciemniejszy. Pysk jest ostry, podłużny, tułów giętki, wąskie stopy. Szczur śniady dorosły waży od 140 do 250 g. Młode szczury śniade są podobne do dorosłych myszy. Ojczyzną szczura śniadego jest południowa Azja. U nas występuje głównie na wybrzeżu, rzadziej w innych okolicach. Szczur śniady, nie mając między palcami błony, nie może tak dobrze pływać jak szczur wędrowny, natomiast dobrze łazi po drzewach, słupach telefonicznych, liniach okrętowych itp. Bardzo łatwo przedostaje się przez dach i rynny na strych i zagnieżdża się tam.

Szczur szary, zwany też wędrownym, pospolitym, brunatnym, kanałowym, norweskim, jest większy od śniadego. Długość tułowia razem z ogonem wynosi 37-45. Ogon jest krótszy od tułowia. Pysk ma tępy, z krótkimi owłosionymi uszami. Łapy tylne mają między palcami błony, które spełniają rolę błony pływnej. Osobniki dorosłe ważą średnio 350 g, ale spotyka się okazy ważące do 800 g.

Szczur wędrowny występuje na całej kuli ziemskiej. Żyje przede wszystkim w piwnicach, oborach, stajniach, ale także i w pobliżu mieszkań ludzkich – w polu, w ogrodach itp. Zajmuje on tam nory innych gryzoni. Szczur szary buduje swoje nory na głębokości 30 – 50 cm.

Nory mogą być również na powierzchni, w piwnicach, wśród szmat, odpadków, w przestrzeni podpodłogowej, na podwórkach, śmietnikach, wśród materiałów budowlanych. Szczur szary bardzo dobrze pływa i nurkuje. Może przepłynąć bez wynurzenia się z wody do 100 m. Pożywienie jego stanowią produkty zarówno pochodzenia roślinnego, jak i zwierzęcego. Dziennie szczur wypija około 30 ml wody. W poszukiwaniu wody szczury bardzo często gromadnie udają się do wodopoju, np. zlizują wilgoć z szyb okiennych.

Samica wydaje rocznie ok. 5 miotów po ok. 7 młodych w każdym, a niekiedy nawet 16 sztuk. Szczury po urodzeniu są ślepe, ważą ok 5g. Po upływie 15 dni otwierają oczy, po 25 dniach pokrywają się sierścią i dość szybko stają się samodzielne. Po 2-3 miesiącach osiągają wagę 100 g i dojrzewają płciowo. Szczur szary żyje przeciętnie do 3 lat.

Szczury są bardzo ruchliwe, łatwo unikają wielokrotnie zastawianych pułapek, trutek itp. Biegają bardzo szybko, skaczą na wysokość do 70 cm, dobrze się wdrapują. Przy poruszaniu się wewnątrz pomieszczeń unikają przestrzeni otwartych i dobrze oświetlonych, chętniej przebiegają z miejsca na miejsce wzdłuż ścian.

Szczury są zwierzętami gromadnymi, pomagają sobie wzajemnie przy znoszeniu większych zdobyczy.

Karczownik ziemnowodny (szczur wodny) wyglądem zewnętrznym i wymiarami jest zbliżony do szczura śniadego. Długość jego tułowia wynosi 15 – 20 cm, ogon jest o połowę krótszy od tułowia, okrągły, pokryty włoskami. Uszy małe, schowane w sierści. Futro jest puszyste, ciemnobrązowe, na brzuchu jaśniejsze, pysk krótki i tępy.

Karczowniki ziemnowodne przebywają i zagnieżdżają się w pobliżu rzek, jezior itp. o brzegach porośniętych roślinnością. Żywią się najchętniej różnymi roślinami wodnymi i przybrzeżnymi. Podczas lata zjadają nawet owady. Pod koniec lata wędrują do ogrodów pożerając kartofle, marchew itp., przy czym są bardzo żarłoczne. Osiedlając się w pobliżu wody kopią rozgałęzione nory oraz komory na przechowywanie żywności. W zimie wychodzą na zewnątrz bardzo rzadko.

Mysz polna to kolejny gryzoń występujące w Polsce. Wierzch ciała myszy polnej jest rudawy lub szarorudy. Przez środek grzbietu od głowy do ogona ciągnie się czarna smuga. Długość myszy wynosi 8-12 cm, długość ogona 6-9 cm. Mysz polną spotyka się na obszarze całej Polski. Najchętniej przebywa na polach uprawnych o glebie pszenno-buraczanej. Zamieszkuje także brzegi lasów liściastych i mieszanych, ogrody warzywne, sady, parki itp. Pożywienie jej stanowią nasiona, owady i jagody. Gdy występuje masowo, jest w stanie spustoszyć zboże. Rozmnaża się 3 – 4 razy do roku dając w każdym miocie 5 – 6 sztuk potomstwa.

Mysz domowa z wierzchu jest ciemnoszara lub żółtawoszara, od spodu brudnoszara lub żółtawa. Długość myszy wynosi około 6 cm, długość ogona 5,5 – 8 cm, waga 12 – 15 g.

Występuje w całej Polsce, gnieżdżąc się w domach, stodołach, sadach, ogrodach warzywnych itp. Jest płochliwa, ale oswaja się z obecnością człowieka. Obdarzona zręcznością, wspina się bez trudności pionowo po ścianach. Z wielką łatwością wgryza się do szaf z żywnością. Żywi się przede wszystkim nasionami zbóż. Potrafi wytrzymać dłuższy czas bez wody. Gnieździ się we wszelkich zakamarkach zabudowań, a na polach zakłada gniazda w norach innych gryzoni. Mysz domowa może być przenosicielem niektórych chorób niebezpiecznych dla ludzi i zwierząt domowych.

Sposoby zwalczania gryzoni

Podstawową metodą walki ze szkodliwymi gryzoniami jest zapobieganie ich zagnieżdżeniu się, usuwanie odpadków i nieczystości oraz uniemożliwienie im dostępu do artykułów spożywczych. Dopiero na drugim miejscu należy postawić różne sposoby ich tępienia.

Insektpol
Insektpol

Zapobiegawcze metody walki

Środki zapobiegawcze mają na celu stworzenie takich warunków sanitarno-higienicznych, które uniemożliwiałyby bytowanie gryzoni, ukrywanie się ich, gnieżdżenie, żerowanie. Odpadki stanowią główne pożywienie szczura, gdy nie może on dostać się do zapasów żywności w magazynach, spichrzach, oborach stodołach itp., więc odpadki muszą być najstaranniej zabezpieczone przed szczurami i w sposób właściwy usuwane lub niszczone. Każdy nie zabezpieczony przed szczurami śmietnik, każda kupa śmieci zsypana luzem na podwórzu, zdechły kot, królik czy inne zwierzę domowe wyrzucone za budynek gospodarczy – wszystko to stanowi pożywienie dla szczura. Jak najszybsze usuwanie lub niszczenie odpadków, utrzymywanie czystości w obejściach gospodarczych, podwórzach, porządku na strychach, w piwnicach i schowkach – istotnie zmniejszy liczbę szczurów przebywających w danym rejonie.

Wyniszczające metody walki

Wyniszczające metody walki ze szczurami i myszami można podzielić na: 1) biologiczne, 2) mechaniczne, 3) chemiczne.

Metody biologiczne polegają na utrzymywaniu w otoczeniu naturalnych wrogów szczurów i myszy – kotów, psów specjalnych ras, nietępieniu zwierząt dzikich – naturalnych wrogów myszy i szczurów – tchórzy, łasic, jastrzębi, sów itp.

Metody mechaniczne, które polegają na tępieniu szczurów i myszy za pomocą różnego rodzaju urządzeń mechanicznych, takich jak pułapki, potrzaski, beczek z wodą itp. Mogą one dać całkiem dobry rezultat, jednak tylko wtedy gdy liczba gryzoni jest niewielka. Istnieje wiele urządzeń do mechanicznego tępienia szczurów, których działanie polega na zwabianiu szczurów przynętą do pułapki lub potrzasku. Szczur jednak jest zwierzęciem bardzo nieufnym i ostrożnym i jeśli nie jest głodny, unika przynęt, których nie zna. Urządzenia służące do mechanicznego tępienia szczurów można podzielić na zabijające i chwytające je żywcem.

Metoda opylania nor proszkami trującymi polega na tym, że gryzonie przechodząc przez opylone miejsca zbierają na swe futerko i na łapy pewną ilość proszku trującego, a następnie przy czyszczeniu futerka zlizują go lub wdychają, co wystarcza do śmiertelnego zatrucia.

Tagi: Deratyzacja Olsztyn, Warszawa odszczurzanie, Zwalczanie gryzoni Gdańsk, Tępienie szczurów Elbląg, Jak zwalczyć myszy Grudziądz, Insektpol, Gazowanie szczurów Gdynia, Deratyzacja Bydgoszcz, Deratyzacja Gdańsk, Deratyzacja Gdynia, Deratyzacja Tczew, tępienie szczurów Malbork, firma odszczurzająca Braniewo, Odszczurzanie Toruń, Deratyzacja Mrągowo, Deratyzacja Żuromin, Deratyzacja restauracji, Deratyzacja hotelu, Deratyzacja sklepu, Firma deratyzująca Ostróda, Mława, Deratyzacja Inowrocław, Deratyzacja Żnin,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s