Czym jest bioasekuracja ?

Bioasekuracja ferm hodowlanych

W przypadku ferm hodowlanych dużym zagrożeniem są choroby zakaźne takie jak na przykład Afrykański pomór Świń lub ptasia grypa. W celu uchronienia gospodarstw przed tymi i innymi chorobami zakaźnymi przeprowadzane są liczne działania. Działania te nazywamy bioasekuracją. Istnieje wiele chorób które powstrzymuje bioasekuracja niemniej w chwili obecnej największym zagrożeniem Jest wspomniany wcześniej Afrykański Pomór Świń (ASF) atakujący jak sama nazwa wskazuje świnie. Z tego powodu właśnie na bioasekuracji przed ASF skupimy się w naszym artykule.

świnie gospodarstwo hodowlane

 

Podział gospodarstwa na strefę białą i czarną

ASF musi trafić na teren gospodarstwa z zewnątrz. W związku z tym należy je odpowiednio zabezpieczyć. Po pierwsze gospodarstwo powinno zostać podzielone na dwie strefy: strefę białą i strefę czarną. Strefa biała to strefa zamknięta dostępna wyłącznie dla zwierząt gospodarskich i osób zajmujących się ich obsługą. Strefa czarna to część gospodarstwa dostępna dla osób postronnych. Strefa biała i strefa czarna powinny być oddzielone od siebie za pomocą płotu. Podwójnym płotem powinno być ogrodzone również całe gospodarstwo. Aby ochrona wynikająca z podziału gospodarstwa na strefy nie była jedynie iluzoryczna należy utworzyć regulamin regulujący zasady poruszania się na terenie farmy. Przejścia pomiędzy strefą białą i czarną powinny być wyposażone w śluzy. Śluzy powinny być wyposażone w łazienki z prysznicami, dozowniki ze środkami przeznaczonymi do dezynfekcji rąk, ręczniki jednorazowe, szatnie i maty dezynfekcyjne. Szatnie znajdujące się na terenie śluz powinny umożliwiać oddzielne przechowywanie ubrania roboczego i prywatnego. Osoby wchodzące do strefy białej powinny przebrać się w odzież ochronną, która powinna być używana jedynie na terenie tej właśnie strefy. Zasad tych powinny przestrzegać wszystkie osoby wchodzące do strefy białej w tym między innymi stali pracownicy farmy, zewnętrzni usługodawcy (lekarze weterynarii, inseminatorzy, ekipy DDD), pracownicy administracji, goście farmy i jej właściciel. Jeśli nie ma konieczności aby dana osoba wchodziła do strefy białej to nie powinna ona do niej wchodzić. Ze szczególnie wysokim ryzykiem wiąże się wizyta w strefie białej osób które w ciągu ostatnich 48 godzin przebywały w innym miejscu w którym hodowane są lub przebywają zwierzęta tego samego gatunku jak te, które hodowane są na danej farmie. Osobami takimi mogą być między innymi weterynarze, inseminatorzy i dostawcy pasz. Narzędzia używane w gospodarstwie nie powinny być przenoszone pomiędzy budynkami, a zwłaszcza pomiędzy strefą białą  czarną. Ręce osób pracujących na farmie, ich buty oraz narzędzia używane na terenie fermy powinny być czyste.

Ryzyko ze strony środków transportu

Jak wspominaliśmy choroby zakaźne muszą trafić na teren fermy z zewnątrz. Często trafiają na nią razem ze środkami transportu. Środki te często wjeżdżają aż do strefy białej. Aby zminimalizować prawdopodobieństwo, że wjeżdżając do niej przywleką one choroby zakaźne powinny wjeżdżać one do budynków przez śluzy dezynfekcyjne wjazdowe. Śluzy dezynfekcyjne wjazdowe powinny posiadać odpowiednią budowę zapewniającą ich skuteczność. Najważniejszą cechą odpowiednio zbudowanych śluz jest zapewnienie aby cały obwód kół wjeżdżających do nich pojazdów poddawany był dezynfekcji. W tym celu najlepiej umieścić w śluzach dezynfekcyjnych maty dezynfekcyjne. Maty dezynfekcyjne powinny być odpowiednio długie co zapewni wspomniane już zdezynfekowanie całego koła. Zazwyczaj w śluzach dezynfekcyjnych umieszczane są dwie maty dezynfekcyjne z których jedna dezynfekuje koła znajdujące się po prawej stronie pojazdu, a druga koła znajdujące się po lewej stronie pojazdu. Umieszczanie w śluzie dezynfekcyjnej jednej szerszej maty zamiast dwóch węższych nie jest dobrym pomysłem ponieważ wiąże się z dużym ryzykiem uszkodzenia maty. Jeśli jedno z kół pojazdu zatrzyma się podczas gdy drugie znajdujące się na tej samej osi pojazdu, ale po drugiej stronie pojazdu nadal będzie się obracać może dojść do rozerwania maty dezynfekcyjnej.

Ponad matami dezynfekcyjnymi powinno znajdować się zadaszenie. Na skuteczność mat dezynfekcyjnych wpływają warunki atmosferyczne. Słonce powoduje parowanie środków dezynfekcyjnych którymi są one nasączane. Deszcz powoduje rozcieńczanie środków dezynfekcyjnych. Zadaszenie miejsca w którym wyłożone są maty skutecznie chroni przed tymi problemami. Alternatywą dla zadaszenia jest przykrywanie maty dezynfekcyjnej w czasie deszczu i odkrywanie jej kiedy użycie maty dezynfekcyjnej będzie konieczne.

Pojazdy wjeżdżające do strefy białej często przybywają do niej w celu zabrania znajdujących się w niej zwierząt z gospodarstwa. Samochód taki przed wjazdem do strefy białej powinien zostać wyczyszczony, umyty i zdezynfekowany. Najlepiej jeśli proces ten zostanie przeprowadzony w myjni dezynfekująco-myjącej. Przeprowadzenie tych zabiegów powinno zostać udokumentowane poprzez wpis do książki dezynfekcyjnej pojazdu.

Kwarantanna na fermie

Zwierzęta pojawiające się na terenie ferm z zewnątrz zawsze powinny być postrzegane jako jedne z najpoważniejszych potencjalnych źródeł chorób zakaźnych. Z tego powodu zwierzęta pojawiające się na terenie farmy z zewnątrz powinny być poddawane kwarantannie. Kwarantanna powinna odbywać się w specjalnie przeznaczonym do tego celu budynku w którym nowe zwierzęta nie będą miały kontaktu ze zwierzętami już znajdującymi się na farmie.

Niebezpieczeństwo ze strony zwierząt dzikich, domowych i szkodników

Choroby zakaźne mogą zostać też przywleczone na farmę przez zwierzęta, które pojawią się na terenie naszego gospodarstwa z zewnątrz. W przypadku ASF największym zagrożeniem są dziki. W przypadku ptasiej grypy głównym zagrożeniem są dzikie ptaki. Niemniej choroby zakaźne mogą przynieść na farmę wszystkie gatunki zwierząt dzikich domowych i szkodników. Szczególnie wysokie niebezpieczeństwo występuje ze strony myszy, szczurów i kotów.

Kontrola i nadzór weterynaryjny farmy

Gospodarstwo powinno być na bieżąco kontrolowane pod kątem występowania w nim zagrożeń biologicznych. Przede wszystkim stałej kontroli powinien podlegać stan zdrowia znajdujących się na farmie zwierząt. Zapewnić to może jedynie stały nadzór lekarsko-weterynaryjny połączony z okresową diagnostyką laboratoryjną.

Kontrola wody i paszy

Ostatnim z elementów bioasekuracji jest kontrola paszy i wody pod względem higienicznym. Niedopuszczalne jest zwłaszcza karmienie zwierząt domowych resztkami kuchennymi.

Rejestracja świń

Wszystkie świnie znajdujące się na terenie danego gospodarstwa powinny być rejestrowane w bazie ARiMR. Ich przemieszczenie powinno być przeprowadzane w terminie 7 dni od wystąpienia przemieszczenia. Nie należy kupować świń niewiadomego pochodzenia.

Odkażanie i czyszczenie fermy

Ważnym elementem bioasekuracji jest regularne odkażanie i czyszczenie fermy. Dezynfekcja przeprowadzana wtedy, kiedy wymieniane są zwierzęta znajdujące się na fermie nazywana jest dezynfekcją okresową. Dezynfekcja powinna być przeprowadzana w pustych pomieszczeniach, a jej pierwszym etapem powinno być zabranie zwierząt z miejsca w którym będzie ona przeprowadzana. Dezynfekcja okresowa powinna być przeprowadzana za każdym razem, gdy następują zmiany w obsadzie zwierząt.

Zasady BHP stosowane podczas dezynfekcji i czyszczenia ferm

Osoby zajmujące się oczyszczaniem, myciem i dezynfekcją powinny być odpowiednio przeszkolone pod względem preparatów używanych podczas tych zabiegów oraz pod względem obsługi wykorzystywanych podczas tych zabiegów urządzeń. Powinny być też one wyposażone w odpowiedni strój ochronny. W skład takiego stroju powinien wchodzić kombinezon, rękawice, buty ochronne i maski. Głównym celem tego stroju ochronnego jest ochrona przed poparzeniami i zatruciami ze strony środków używanych podczas tych zabiegów. Ze względu na to, że odkażanie wiąże się z użyciem substancji w postaci płynnej podczas wykonywania tych zabiegów należy zwrócić uwagę na ryzyko ze strony energii elektrycznej. W przypadku wykonywania zabiegów na świeżym powietrzu należy zwrócić uwagę na prędkość i kierunek wiatru.

Oczyszczanie fermy

Pierwszym etapem rutynowego odkażania budynków gospodarskich jest ich oczyszczanie. Podczas oczyszczania z budynków gospodarskich usuwane są odchody, a także inne substancje, które mogą zawierać substancje chorobotwórcze. Oczyszczanie może być przeprowadzane za pomocą środków fizycznych lub chemicznych. Oczyszczanie powinno być przeprowadzane od góry do dołu czyli najpierw powinny być oczyszczane przedmioty i powierzchnie znajdujące się w górnych częściach pomieszczeń, a na końcu powierzchnie i powierzchnie położone najniżej. Jako ostatnie powinny być oczyszczane podłogi które to powinny być oczyszczane w kolejności od miejsc znajdujących się najdalej od wyjścia do tych, które znajdują si najbliżej wyjścia. Substancje organiczne często utrudniają działanie drobnoustrojów. Dotyczy to między innymi substancji takich jak gnojowica, pasza, kał i ziemia. Dlatego poddawane dezynfekcji powierzchnie powinny zawsze zostać wymyte i oczyszczone przed zabiegiem.

Mycie fermy

Po oczyszczeniu wnętrz budynków i znajdujących się w nich przedmiotów następuje ich mycie. Właściwe mycie poprzedzane jest płukaniem wstępnym. Celem płukania wstępnego jest usunięcie osadów słabo związanych z podłożem i resztek produktów. Dokładność mycia uzależniona jest od wielu czynników. Jednym z najważniejszych z nich jest rodzaj użytego do mycia środka chemicznego. Na skuteczność środków myjących mają wpływ parametry takie jak współczynnik powlekania, łatwość usuwania podczas płukania, zdolność dyspersji i emulgowania tłuszczu, penetracji zabrudzeń, rozpuszczania zanieczyszczeń oraz peptyzacji białek. Innymi czynnikami wpływającymi na dokładność mycia są temperatura użytych środków i otoczenia, czas mycia i ilość użytej podczas mycia energii. Detergenty używane podczas mycia powinny zostać dokładnie spłukane ponieważ detergenty mogą wchodzić w interakcje ze środkami dezynfekcyjnymi powodując zmniejszanie skuteczności środków dezynfekcyjnych. Oczyszczanie i mycie powoduje mechaniczne zmniejszenie liczebności drobnoustrojów oraz ułatwia penetracje środków dezynfekcyjnych.

Dezynfekcja fermy

Po myciu następuje właściwa dezynfekcja podczas której niszczone są czynniki chorobotwórcze, które obecne są w środowisku. Dezynfekcja powinna być przeprowadzana środkami charakteryzującymi się szerokim spektrum działania. Dezynfekcje warto przeprowadzać naprzemiennie za pomocą różnych substancji co zapobiega uodpornieniu się drobnoustrojów na stosowane środki. Po naniesieniu środka dezynfekcyjnego na wszystkie powierzchnie na które powinien on zostać naniesiony należy odczekać odpowiednio długi czas. Optymalny czas przedstawiony jest w instrukcji stosowania danego środka. Następnie należy spłukać powierzchnie za pomocą czystej wody, wysuszyć, a potem pozostawić pomieszczenie puste przez kilka dni. Dezynfekcja w pomieszczeniach inwentarskich może być przeprowadzana wieloma metodami.

fermy drobiu bioasekuracja

Dezynfekcja najczęściej wykonywana jest za pomocą środków chemicznych w połączeniu z wybranymi czynnikami środowiskowymi.

Istnieje wiele metod dezynfekcji chemicznej. Najczęściej stosowane spośród nich to namaczanie, zamaczanie, przecieranie, oprysk drobnokroplisty i zamgławianie.

Preparaty chemiczne używane podczas dezynfekcji mogą działać na różne sposoby niemniej większość z nich niszczy błony komórkowe mikroorganizmów i inaktywuje enzymy istotne dla ich funkcji życiowych. Podejmując decyzje o tym jakiego preparatu użyjemy do dezynfekcji warto wybierać preparaty, które są biodegradowalne i bezpieczne dla środowiska.

Sposób dezynfekcji środkami chemicznymi powinien być dostosowany do użytego środka i do warunków panujących w pomieszczeniu w którym będzie przeprowadzana dezynfekcja.

W szczelnych, pustych i wilgotnych pomieszczeniach dezynfekcja może być wykonywana poprzez zamgławianie lub fumigacje. Dużą zaletą tych metod jest fakt, że stosowane podczas nich środki chemiczne docierają do wszystkich, nawet osłoniętych elementów poddawanego zabiegowi obiektu. Ponadto zamgławianie jest szybsze od innych metod i wiąże się z mniejszym zużyciem substancji chemicznych.

Mimo dużych zalet zamgławiania czasami lepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z metody oprysku. Dotyczy to zwłaszcza pomieszczeń nieszczelnych o porowatych powierzchniach. Oprysk umożliwia naniesienie dużych ilości środków dezynfekcyjnych na powierzchnie co do których uznaliśmy, że są one na nich szczególnie potrzebne. Podczas dezynfekcji metodą oprysku zazwyczaj zużywany jest litr środka na metr kwadratowy powierzchni. Ilość środka dezynfekcyjnego jest większa w przypadku powierzchni porowatych. Oprysk pozwala na użycie wyjątkowo szerokiego spektrum środków. Po przeprowadzeniu dezynfekcji metodą oprysku i odczekaniu odpowiedniego czasu należy dokładnie spłukać opryskane powierzchnie wodą w celu usunięcia nadmiaru środków użytych podczas dezynfekcji metodą oprysku.

Podstawową wada oprysku jest jego wysoka pracochłonność. Oprysk wykonywany jest najczęściej ręcznie za pomocą opryskiwaczy. Na terenie ferm oprysk bywa też wykonywany za pomocą ciśnieniowych aparatów myjących. Niestety wiąże się to z wyjątkowo wysokim zużyciem środków dezynfekcyjnych. W dodatku przeprowadzana w ten sposób dezynfekcja może nie objąć miejsc osłoniętych, co może skutkować powstaniem rezerwuaru mikroorganizmów, które szybko rozwiną się na zdezynfekowanych powierzchniach po ustaniu działania środków dezynfekcyjnych. Jeśli dezynfekcje przetrwają drobnoustroje wysoce chorobotwórcze to dezynfekcja może przynieść więcej szkód niż korzyści.

Skuteczność dezynfekcji uzależniona jest od wielu czynników spośród których najważniejszymi są rodzaj użytego środka dezynfekcyjnego, metoda i solidność wykonana zabiegu, rodzaj występujących w danym miejscu drobnoustrojów i warunki środowiskowe panujące w poddawanym dezynfekcji miejscu.

Istnieje szereg właściwości, które powinny posiadać środki używane podczas dezynfekcji. Przede wszystkim powinny posiadać one bardzo silne właściwości bakteriobójcze, wirusobójcze  i grzybobójcze. W końcu właśnie na zwalczaniu tych właśnie organizmów polega dezynfekcja. Właściwości te nie powinny ulegać obniżeniu na skutek działalności warunków środowiskowych takich jak miedzy innymi obecność mydeł, detergentów, twardej wody i substancji organicznych, wysokie lub niskie PH oraz wysoka lub niska wilgotność względna. Obok skuteczności środka dezynfekcyjnego ważna jest również jego bezpieczeństwo. Dobry środek dezynfekcyjny nie powinien być niebezpieczny dla ludzi, zwierząt i dla odkażanych obiektów. Po użyciu powinien dawać się łatwo spłukać z powierzchni i ulegać biodegradacji. Nie bez znaczenia jest też cena środka dezynfekcyjnego. Większość nowoczesnych preparatów to preparaty wieloskładnikowe zwalczające szerokie spektrum mikroorganizmów.

Istnieje wiele czynników mogących przyczynić się do zmniejszenia skuteczności zabiegów dezynfekcyjnych.

Pierwszym z nich jest stopień rozcieńczenia roztworów. Roztwory zawsze powinny być rozcieńczane ściśle w zgodzie z instrukcjami podanymi przez producenta danego środka dezynfekcyjnego. Zbyt silnie rozcieńczenie roztworów wiąże się ze zmniejszeniem ich skuteczności. Z kolei zbyt słabe rozcieńczenie roztworów wiąże się z niepotrzebnymi wydatkami i powstaniem wysokiego ryzyka dla środowiska oraz dla osób wykonujących dezynfekcje. Iloczyn stężenia i czasu działania preparatu przyjmuje stałą wartość wyrażającą się zależnością Watsona. Wartość zależności Watsona dla poszczególnych preparatów określona została za pomocą metod empirycznych czyli na podstawie zaobserwowanych przez ludzi skutków ich działalności. W przypadku czwartorzędowych soli aminowych i formaldehydów wartość ta wynosi 1, w przypadku chloroheksydyny 2, w przypadku fenoli 6, a w przypadku alkoholi 10. Zależność Watsona pokazuje o ile należało by przedłużyć działanie środka dezynfekcyjnego w przypadku jego rozcieńczenia o daną wartość. Im wyższy współczynnik tym bardziej należy wydłużyć czas działania danego środka w przypadku jego rozcieńczenia. W przypadku zależności Watsona wynoszących 1 jak w przypadku formaldehydów zmniejszenie rozcieńczenia o połowę powoduje zwiększenie czasu działania środka niezbędnego do uzyskania tego samego efektu dwukrotnie, trzykrotnie zmniejszenie stężenie środka powoduje trzykrotne zwiększenie tego czasu i tak dalej. W przypadku wyższych wartości zależności Watsona wzrosty są dużo wyższe. Na przykład w przypadku fenoli których wartość zależności Watsona wynosi 6 zmniejszenia stężenia o połowę skutkuje zwiększeniem czasu niezbędnego do uzyskania takiego samego efektu 64 krotnie, a w przypadku alkoholu zmniejszenie stężenia o połowę powoduje zwiększenie czasu działania niezbędnego do uzyskania takiego samego efektu dezynfekcyjnego 1024 razy. To o ile należy wydłużyć czas dezynfekcji w zależności od wartości zależności Watsona i stopnia wzrostu rozcieńczenia można obliczyć za pomocą specjalnego wzoru matematycznego. Niemniej jak można zauważyć na podstawie przedstawionego opisu w przypadku substancji o wysokich wartościach Watsona nawet niewielkie zwiększenie rozcieńczenia substancji może spowodować ogromny spadek jej skuteczności.

Temperatura roztworu jest kolejnym czynnikiem wpływający na skuteczność zabiegu dezynfekcji. Po pierwsze zbyt wysoka temperatura roztworu może doprowadzić do rozkładu preparatów dezynfekcyjnych, a tym samym sprawić, ze utracą one swoją skuteczność. Większość jednak preparatów dezynfekcyjnych zwiększa swoją skuteczność wraz ze wzrostem temperatury i wykazuje się niską skutecznością w temperaturach niskich. Dla każdego preparatu dezynfekcyjnego istnieje idealna temperatura stosowania w której charakteryzuje się on najwyższą skutecznością. Powierzchnie dezynfekowane za pomocą formaldehydów i substancji pochodnych nie powinny mieć temperatury niższej od 10 stopni Celsjusza. Roztwór używany podczas dezynfekcji zazwyczaj ma temperaturę wyższą niż jego otoczenie. Oznacza to, że po rozprzestrzenieniu się roztworu następuje jego gwałtowne ochłodzenie. Często ochładza się on do temperatur w których jego skuteczność spada. Z tego powodu podejmując decyzje o wyborze konkretnego środka dezynfekcyjnego należy brać pod uwagę temperaturę panującą w dezynfekowanym miejscu.

Działanie wielu środków dezynfekcyjnych nie ogranicza się niestety drobnoustrojów. Wiele z nich działa też szkodliwie na ludzi zwierzęta i przedmioty. Mogą one powodować korozje, zmianę barwy i zapachu przedmiotów oraz rozpulchnianie gumy. Duży wpływ na skuteczność dezynfekcji ma wartość PH i wilgotność. W przypadku niektórych spośród środków dezynfekcyjnych znaczenie ma również twardość wody oraz obecność resztek detergentów używanych podczas poprzedzającego dezynfekcje mycia. Detergenty zmniejszają napięcie powierzchniowe. Może to polepszać dotarcie preparatów do drobnoustrojów, a tym samym zwiększać ich skuteczność.

Utrzymanie odpowiedniego stanu higienicznego nowoczesnych hodowli wymaga regularnego stosowania preparatów myjących i dezynfekujących.

Dezynfekcja za pomocą czynników środowiskowych

Dezynfekcja może zostać przeprowadzona również przy udziale czynników środowiskowych. Czynniki te można wykorzystać samodzielnie lub w synergii ze środkami chemicznymi. Najważniejszymi czynnikami środowiskowymi mającymi właściwości dezynfekcyjne są światło, wysuszanie, niskie i wysokie temperatury oraz środowisko o kwaśnym lub zasadowym PH.

Dezynfekcja za pomocą promieniowania ultrafioletowego

Jeśli chodzi o dezynfekcje za pomocą światła szczególnie wysoką skutecznością charakteryzuje się promieniowanie ultrafioletowe. Najskuteczniejsze jest ono w temperaturze wynoszącej od 18 do 20 stopni Celsjusza i wilgotności powietrza wynoszącej od 65 do 75 %.

Dezynfekcja poprzez wysuszanie

Zmniejszenie wilgotności powietrza prowadzi do zaburzenia procesów metabolicznych i zagraża procesom życiowym bakterii. Wysuszanie nie zawsze jednak jest skuteczne. Wiele bakterii może tworzyć formy przetrwalnikowe, które potrafią przeżyć nawet dziesiątki lat bez wody.

Dezynfekcja za pomocą niskich temperatur

Niskie temperatury zatrzymują rozmnażanie się bakterii niemniej ich działanie bakteriobójcze jest bardzo słabe. Co dla wielu może wydawać się zaskakujące bakterii szybciej zginą w temperaturze wynoszącej kilka stopni poniżej 0 niż -20. Bakterie, które zostały szybko zamrożone mogą zachować możliwość powrotu do funkcji życiowych niemal dowolnie długo.

Dezynfekcja za pomocą wysokich temperatur

Znacznie wyższa jest wrażliwość bakterii na temperatury wysokie. Na wrażliwość bakterii na wysokie temperatury wpływają też inne czynniki środowiskowe takie jak wilgotność, skład chemiczny środowiska i PH. Wysoka temperatura powoduje denaturacje białka z których zbudowane są ciała bakterii, a w konsekwencji ich śmierć. Przetrwalniki bakterii mogą przetrwać gotowanie w temperaturze 70 stopni Celsjusza przez kilka godzin. Wysoka temperatura używana podczas dezynfekcji może zostać uzyskana za pomocą ognia, pary wodnej lub pary formaliny.  Ogień skutecznie dezynfekuje ziemie, kał, przedmioty oraz metalowe, betonowe i murowane ściany.

Para  wodna służy głównie do dezynfekcji tkanin. Jest ona dużo skuteczniejsza od suchego powietrza.

Pary formaliny służą do dezynfekcji przedmiotów skórzanych i gumowych.

 

Ptaszynie kurzy – Jak się pozbyć

Czym jest ptaszyniec kurzy ?

Ptaszyniec kurzy jest gatunkiem roztoczy będącym ektopasożytem czyli pasożytem zewnętrznym drobiu. Ptaszyniec kurzy jest najgroźniejszym pasożytem drobiu i powoduje bardzo duże straty w jego hodowli. Jego zwalczanie jest trudne i skomplikowane.

Jak wygląda ptaszyniec kurzy ?

ptaszyniec

Ma on owalne, spłaszczone i lekko gruszkowate ciało. Samice są większe od samców ptaszyńca kurzego, ale różnice w rozmiarach pomiędzy poszczególnymi płciami nie są duże. Na grzbietowej stronie ciała ptaszyńca kurzego znajdują się szczecinki. Podobnie jak w przypadku wielu innych pasożytów żywiących się krwią pokrycie ciała ptaszyńca kurzego jest rozciągliwe. Istnieją znaczące różnice w wyglądzie najedzonych i głodnych osobników ptaszyńca kurzego. Osobniki najedzone mają jasnoczerwoną barwę i kulisty kształt. Ich rozmiary są dużo większe niż rozmiary osobników głodnych. Mogą one osiągać nawet milimetr średnicy. Osobniki dorosłe ptaszyńca kurzego mają cztery pary odnóży, a larwy należące do tego gatunku roztoczy trzy pary nóg. Ani osobniki dorosłe, ani larwy ptaszyńca kurzego nie używają do poruszania wszystkich posiadanych odnóży. Jedno z par odnóży u każdego ptaszyńca bez względu na stadium rozwojowe używane jest w charakterze narządów czuciowych.

Gdzie występuje ptaszyniec kurzy ?

Ptaszyniec kurzy jest pasożytem zewnętrznym drobiu w związku z czym większość swojego życia spędza w pobliżu swoich ofiar czyli w kurnikach. W kurnikach za zwyczaj nie brakuje różnego rodzaju zakamarków, szczelin, szpar i uchyłków. Właśnie tego rodzaju miejsca stanowią idealne schronienie dla osobników ptaszyńca kurzego. Osobniki ptaszyńca można również znaleźć w gniazdach ptaków. Ptakami w których gniazdach osobniki ptaszyńca kurzego występują najczęściej są gołębie, szpaki, wróble i jaskółki. Ptaszyńce żerują przede wszystkim nocą w związku z tym ich obecność może być trudna do zauważenia.

Jak przebiega  rozwój ptaszyńca kurzego ?

Samice ptaszyńce kurzego zaczynają składać jaja wkrótce po wypiciu większej dawki krwi. Przeciętnie składają one około 8 jaj każdego dnia. Jaja te najczęściej składane są w szparach, w których przebywają osobniki ptaszyńca kurzego. Samice ptaszyńca kurzego składają jaja przez kilka tygodni. Rozwój ptaszyńca kurzego najszybciej przebiega w temperaturze wynoszącej od 20 do 25 stopni Celsjusza. W sprzyjających warunkach wylęg larw ptaszyńca następuje po 2-3 dniach od złożenia jaj. Już w siedem dni później larwy ptaszyńca kurzego przekształcają się w osobniki dorosłe ptaszyńca kurzego. Cechą wyróżniającą ptaszyńca kurzego na tle innych zwierząt jest fakt, że jego larwy nie spożywają pokarmów. Pokarmy spożywają jedynie nimfy i osobniki dorosłe ptaszyńca. W królestwie zwierząt dużo częściej obserwujemy sytuacje odwrotną. Na przykład u wielu gatunków motyli larwy intensywnie się odżywiają co powoduje szybki wzrost, a osobniki dorosłe wcale nie pobierają pokarmu lecz zajmują się jedynie rozmnażaniem. Ptaszyniec kurzy jest zwierzęciem cechującym się wyjątkowo wysoką odpornością na niskie temperatury i brak dostępu do pożywienia.

Żerowanie ptaszyńca kurzego

Jak wspominaliśmy pożywieniem ptaszyńca kurzego jest ptasia krew. Ptaszyniec kurzy nacina skórę ptaków za pomocą szczękoczułek  po czym wprowadza ślinę w utworzona w ten sposób rankę. Ślina ptaszyńca posiada w swoim składzie substancje powodujące rozpuszczanie się tkanki skórnej zaatakowanego przez ptaszyńca kurzego ptaka. Rozpuszczenie skóry przez ślinę ptaszyńca umożliwia jego sztylecikom dotarcie do naczyń krwionośnych ptaków i pobranie ich krwi. Najwięcej ataków ptaszyńca kurzego ma miejsce od lipca do września. Objawami żerowania osobników ptaszyńca kurzego na kurach jest zgrubiała, pokryta wysiękiem surowiczym i słoniowata skóra.

Zagrożenia ze strony ptaszyńca dla ptaków

Najbardziej wrażliwe na ataki ptaszyńca kurzego są młode gołębie i pisklęta. Wysokotoksyczna ślina wytwarzana przez ptaszyńca kurzego powoduje ich śmierć. Żerowanie ptaszyńca kurzego na drobiu powoduje liczne objawy. Zaliczamy do nich chudnięcie, słabniecie i zmniejszenie nieśności ptaków. Pióra atakowanych przez ptaszyńca ptaków są powyrywane i postrzępione, a skóra pokaleczona. Ptaszyniec kurzy przenosi liczne choroby w tym między innymi białaczkę drobiu, toksoplazmozę, pomór drobiu i cholerę drobiu.

 

Ptaszyniec kurzy a człowiek – Zagrożenia dla ludzi i zwierząt

Zagrożenia ze strony ptaszyńca kurzego nie ograniczają się tylko do kurników. Ptaszyniec kurzy może się też przenosić do mieszkań w których może atakować zwierzęta domowe i ludzi. Do mieszkań ptaszyniec kurzy najczęściej trafia razem z osobami pracującymi w kurnikach. Ptaszyńce mogą trafiać też na naszych domów i mieszkań razem z ptakami na przykład z gołębiami. Ukłucia ptaszyńca kurzego szczególnie nieprzyjemne są dla dzieci. U ludzi objawami ataków ptaszyńca kurzego są ropne pęcherzyki, obrzmiewające węzły chłonne i świąd. Jeden z większych ataków ptaszyńca kurzego na ludzi maił miejsce w 1967 roku kiedy to zaatakowanych zostało przez tego roztocza kilkunastu chorych przebywających w niemieckim szpitalu. Ptaszyniec może też odżywiać się krwią innych niż człowiek ssaków niemniej do rozmnażania się niezbędna jest mu krew ptasia. Wśród ssaków, które mogą być atakowane przez ptaszyńca kurzego znajdziemy miedzy innymi koty, psy, konie i mysoskoczki.

Ptaszyniec kurzy – Jak się pozbyć

Pozbywanie się ptaszyńca kurzego (zwalczanie) jest wyjątkowo trudne dlatego wykonanie tej usługi powinno zostać zlecone specjalistycznej firmie zajmującej się zwalczaniem ptaszyńca kurzego. Ptaszyniec kurzy jest gatunkiem roztoczy. Zwalczanie roztoczy nazywamy deakaryzacją w związku z czym deakaryzacją nazywamy również zwalczanie ptaszyńca kurzego.

Zwalczanie ptaszyńca kurzego to skomplikowany, wieloetapowy proces. Zwalczanie ptaszyńca należy rozpocząć od oczyszczenia kurnika ze ściółki, resztek pokarmu i innych nieczystości. Następnie należy usunąć znajdujące się na terenie kurnika karmnika i poidła za pomocą gorącej wody i pary wodnej. Następnym krokiem jest użycie akarycydów, czyli środków chemicznych zwalczających roztocza. Akarycydy nanoszone są na wszystkie powierzchnie kurnika, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc, w których osobniki ptaszyńca kurzego zbierają się najczęściej. To w których miejscach kurnika ptaszyniec kurzy występuje najliczniej uzależnione jest od rodzaju kurnika. W przypadku hodowli ściółkowych najwięcej osobników ptaszyńca znajduje się w gniazdach, ściółce i budkach lęgowych. Jeśli w danym miejscu kury hodowane są metodą klatkową najwięcej osobników ptaszyńca występuje w szczelinach klatek, wewnątrz elementów profilowanych i na powierzchniach karmników.

 

Zwalczanie ptaszyńca kurzego utrudnia wysoka odporność tego roztocza na brak pożywienia. Umożliwia to długotrwałe ukrycie się ptaszyńca kurzego w miejscach niedostępnych dla akarycydów. Jest to przyczyną dla której konieczne jest powtarzanie deakaryzacji. Optymalnym rozwiązaniem jest powtarzanie deakaryzacji 2 lub 3 krotnie w wynoszących od 7 do 10 dni odstępach. Ze względu na szybkie uodparnianie się ptaszyńca kurzego na stosowanie środków chemicznych dla polepszenia zabiegów deakaryzacyjnych warto zastosować jednocześnie lub naprzemiennie kilka substancji zwalczających roztocza. Preparaty zwalczające ptaszyńca kurzego cechują się wysoką toksycznością w związku z tym w celu zwalczenia tego roztocza konieczne jest wynajęcie profesjonalnej firmy specjalizującej się w zwalczaniu tego przynoszącego ogromne straty w drobiarstwie gatunku roztoczy.

Monitoring owadów

monitoring szkodników

Czym jest monitoring aktywności owadów?

Monitoring aktywności owadów to regularne wykonywanie zaplanowanych obserwacji i pomiarów aktywności owadów.

W jakim celu przeprowadzany jest monitoring aktywności owadów?

Monitoring aktywności owadów znany też jako monitoring sanitarny pozwala na uzyskanie szeregu istotnych informacji. Dzięki właściwie przeprowadzonemu monitoringowi owadów można uzyskać informacje na temat:

Liczebności owadów

Miejsc występowania owadów

Gatunków owadów występujących w danym miejscu

Uzyskiwane podczas monitoringu owadów informacje używane są do oceny skuteczności przeprowadzonych w przeszłości działań mających na celu wyeliminowanie obecności owadów lub zmniejszenie ich liczebności oraz do planowania przyszłych działań mających na celu wyeliminowanie owadów z danego miejsca lub zmniejszenie ich liczebności. Wczesne wykrycie obecności niepożądanych owadów pozwala na odpowiednie szybkie podjecie działań mających na celu ich wytępienie lub przynajmniej ograniczenie ich liczebności. Szybkie wytępienie szkodników pozwala na uniknięcie szkodliwych skutków związanych z ich obecnością takich jak między innymi zmniejszenie ilości żywności na skutek jej zjedzenia przez owady i zmniejszenie jakości pozostałej żywności na skutek jej zanieczyszczenia przez odchody owadów i ich wylinki. Monitoring owadów powinien być przeprowadzany przynajmniej raz w miesiącu. Monitoring poziomu aktywności owadów powinien być prowadzony systematycznie bez względu na wynik. Niedopuszczalnym jest zaprzestanie prowadzenia monitoringu poziomu aktywności owadów ze względu na brak owadów. Uzyskane w trakcie monitoringu aktywności owadów informacje zapisywane są na karcie kontroli obecności szkodników.

W jakich miejscach przeprowadzany jest monitoring aktywności owadów?

Monitoring owadów powinien być stale przeprowadzany w miejscach zajmujących się przetwarzaniem, magazynowaniem lub handlem żywnością takich jak rzeźnie, masarnie, piekarnie, zakłady przetwórstwa spożywczego, magazyny żywności w tym również magazyny zbożowe, sklepy spożywcze, hurtownie spożywcze, bary restauracje i inne.

Jakie są metody monitoringu owadów?

Istnieje wiele metod monitoringu owadów. Zaliczamy do nich:

Wywiady przeprowadzane wśród pracowników danego zakładu

Inspekcje wizualne dotyczące powierzchni przechowywanych lub przetwarzanych produktów

Pobieranie próbek surowców i produktów

Przegląd urządzeń przeznaczonych do monitorowania aktywności owadów

Szczególnie duże znaczenie ma przegląd urządzeń przeznaczonych do monitorowania poziomu aktywności owadów dlatego metodę tą omówimy szerzej w następnej części artykułu. Do monitoringu różnych grup owadów używa się odmiennych urządzeń do monitorowania poziomu aktywności owadów. Do monitorowania poziomu aktywności owadów biegających używa się pułapek lepowych, monitorowanie poziomu aktywności owadów latających odbywa się przy pomocy lamp owadobójczych, a monitorowanie poziomu aktywności owadów magazynowych odbywa się przy pomocy pułapek feromonowych lub pułapek z atraktantami.

Pułapki z wkładkami lepowymi

Monitoring owadów biegających przeprowadzany jest poprzez ustawianie detektorów owadów wyposażonych w wkładki lepowe. Owady przyciągane są do pułapek lepowych przy pomocy feromonów i atraktantów zawartych w pastylkach lub w kleju. Detektory lepowe umieszczane są w pobliżu zlewów, toalet, umywalek, szafek pracowniczych oraz w pobliżu urządzeń kuchennych. Detektory z wkładkami lepowymi skutecznie monitorują aktywność karaluchów, rybików i prusaków. Wkłady lepowe umożliwiają nie tylko monitorowanie poziomu aktywności owadów, ale jednocześnie zwalczają te zwierzęta. Poniżej omówimy szerzej dwa rodzaje pułapek lepowych czyli pułapki feromonowe i pułapki z atraktantami.

Pułapki feromonowe

Pierwszym rodzajem pułapek lepowych który omówimy są pułapki feromonowe. Istnieje wiele rodzajów pułapek feromonowych różniących się między sobą kształtami i rozmiarami. Feromonami nazywamy wydzielane przez dany organizm substancje chemiczne na które inne osobniki tego samego gatunku reagują w określony sposób. Feromonami mogą być różnego rodzaju substancje w tym między innymi węglowodory, związki aromatyczne i alifatyczne kwasy karboksylowe i ich estry, ketokwasy, aldehydy, fenole i alkohole. Ze względu na funkcje wyróżniamy feromony znacznikowe, feromony alarmowe, feromony płciowe, feromony agregacyjne, feromony terytorialne i inne. Gruczoły wydzielające feromony najczęściej znajduj się w okolicy narządów płciowych owadów.

Feromony zwalczają owady na kilka sposobów. Mogą służyć do wyłapywania owadów, zabijania owadów lub do zakłócania komunikacji pomiędzy samcami a samicami owadów.

Pułapki feromonowe posiadają szereg zalet. Działają selektywnie zabijając tylko wybrany gatunek owada. Są bezpieczne dla środowiska, a owady nie potrafią uodparniać się na ich działanie. Pułapki feromonowe mogą być wykorzystywane zarówno do monitoringu owadów jak i do zwalczania owadów. Niestety pułapki feromonowe nie zabijają wszystkich osobników należących do danego gatunku owadów, a jedynie utrzymują ich liczebność na niskim poziomie.

Atraktanty

Pułapki atraktantowe wabią owady poprzez wydzielanie zapachu przypominającego pokarm. Są one skuteczną metodą monitoringu poziomu aktywności os i wywilżn. Jeśli monitorujemy aktywność os lub wywilżn przy pomocy pułapek atraktantowych powinniśmy umieścić pułapki atraktantowe z dala od konsumentów, a najlepiej na zewnątrz budynku. Pozwoli to na ograniczanie ilości a tym samym uciążliwości owadów przedostających się do wnętrza budynku.

Lampy owadobójcze

Monitoring owadów latających przeprowadzany jest przy pomocy lepowych i rażących lamp owadobójczych wydzielających niewidzialne dla ludzi, ale skutecznie przyciągające owady światło ultrafioletowe.

Lampy rażące wyposażone są w siatkę rażącą przez którą przebiega prąd o niskim natężeniu i wysokim napięciu. Owady, które dotkną siatki rażącej trafiają do rynienki. Lampy rażące są mniej popularne od lepowych ponieważ zanieczyszczają one powierzchnię wokół siebie drobnymi cząstkami owadów. Oprócz lamp rażących zasilanych z sieci elektrycznych istnieją też lampy rażące zasilane akumulatorowo. Tego typu lampy owadobójcze nie są jednak używane w monitoringu poziomu aktywności owadów w zakładach. Używane są one głównie w miejscach w których nie ma dostępu do prądu takich jak na przykład biwaki.

Lampy lepowe są najpopularniejszym rodzajem lamp owadobójczych. Owady łapane są w nich na kleistą powierzchnię. Tego typu lampy wymagają regularnego serwisowania. Skuteczność lamp lepowych skutecznie zwiększa użycie lepu nasączonego feromonami. Rozwiązanie to nie jest jednak standardem i stosowane jest jedynie w nielicznych modelach lamp lepowych.

Na rynku dostępnych jest wiele modeli za równo rażących jak i lepowych lamp owadobójczych. Obudowy lamp owadobójczych najczęściej wykonywane są z malowanej proszkowo stali, aluminium, nierdzewnej stali szlachetnej lub tworzyw sztucznych. Stale pojawiają się nowe modele lamp owadobójczych. Na rynku dostępne są modele przystosowane do działania w warunkach wysokiej wilgotności, przystosowane do wymiany lepów i świetlówek bez użycia narzędzi. Istnieją też modele lamp owadobójczych przy projektowaniu których duży nacisk położono na ich wygląd dzięki czemu dobrze nadają się one do stosowania w miejscach w których są one dobrze widoczne dla osób odwiedzających dane miejsce takich jak miejsca użyteczności publicznej, hotele i domy prywatne. Lampy owadobójcze mogą być podwieszane do sufitu, stawiane na podłożu lub montowane na ścianie.

Niezwykle ważne jest właściwe umiejscowienie lamp owadobójczych. Wybór odpowiednich miejsc umieszczenia lamp z pozoru wydaje się łatwy, ale wcale tak nie jest. Lampy owadobójcze powinny być umiejscowione w taki sposób aby wyłapywać owady zanim przedostaną się one do miejsc w których przechowywana jest żywność lub odciągać je od miejsc w których przechowywana jest żywność i klientów. Poznanie dróg którymi owady przedostają się do danego miejsca jest niezbędne do właściwego umiejscowienia lamp owadobójczych. Lampy nie powinny być umieszczone w miejscu w którym konkurowały by z światłem słonecznym lub ze sztucznym oświetleniem, naprzeciwko drzwi i okien, w miejscach w których występuje intensywny ruch powietrza, nad otwartymi produktami spożywczymi oraz na zewnątrz budynków. Wszystkie rodzaje lamp owadobójczych wymagają regularnych kontroli. Raz do roku należy wymieniać świetlówki w lampach owadobójczych. Lampy owadobójcze powinny działać bez przerwy przez całą dobę przez wszystkie dni w roku. Monitoring i zwalczanie owadów latających za pomocą lamp owadobójczych lepowych i rażących jest na chwilę obecną najbardziej efektywną metodą w pomieszczeniach, ponieważ wszystkie owady latające wabi promieniowanie UV. Stosowanie lamp owadobójczych pozwala w znacznym stopniu ograniczyć przeprowadzanie zabiegów chemicznych, przez co nie ma konieczności zamykania obiektu w którym stosowane są tego typu lampy na czas dezynsekcji oraz nie wymaga dodatkowego nakładu pracy jakim jest zmywanie powierzchni ścian, podłóg oraz urządzeń kuchennych i magazynowych.

Przykłady błędnego monitoringu poziomu aktywności owadów

Urządzenia do monitorowania aktywności owadów zazwyczaj rozkładane są przez pracowników firm DDD. Osoby pracujące w miejscach w których przeprowadzany jest monitoring aktywności owadów nie powinni ich przemieszczać, dotykać, zalewać wodą, ani usuwać znajdujących się na nich oznaczeń. Prawidłowe przeprowadzenie monitoringu aktywności owadów nie jest zadaniem łatwym dlatego tak samo jak zwalczanie szkodników zadanie te powinno zostać powierzone specjalistycznej firmie z branży DDD. Aby pokazać jak trudne jest to zadanie posłużymy się przykładem monitorowania obecności moli spożywczych przy pomocy pułapek feromonowych. Załóżmy że pułapki feromonowe nie wykazały obecności moli spożywczych lub wykazały że jest ich mniej niż było. Może to oznaczać, że moli jest mniej, a przeprowadzone zabiegi zwalczania szkodników były skuteczne, ale może to też oznaczać że:

Pułapka feromonowi została zanieczyszczona substancjami o silnym zapachu niwelującymi działanie feromonów (pestycydy, tytoń, woda kolońska)

Dyspenser i powierzchnia lepowa pułapki feromonowej pokryte zostały kurzem

Dyspenser feromonów nie został umieszczony w pułapce feromonowej

Populacja moli spożywczych występująca w danym miejscu jest w stadium larwalnym

Pułapka feromonowa jest stara w związku z czym jej skuteczność zmniejszyła się lub stała się ona całkowicie nieskuteczna

Cele monitorowania poziomu aktywności szkodników

Właściwie przeprowadzony program ochrony przed szkodnikami pozwala na uzyskanie danych niezbędnych do podjęcia odpowiednich działań korygujących w ramach programu ochrony przed szkodnikami takich jak między innymi zwiększenie owadoszczelności danego budynku poprzez założenie barier blokujących owadom dostęp do wnętrza budynku takich jak miedzy innymi siatki na okna, częste usuwanie odpadów poprodukcyjnych, odpowiednie zabezpieczenie powstających odpadów przed owadami i zapewnienie odpowiednich warunków przechowywania żywności.

Monitoring poziomu aktywności szkodników jako element IPM, GHP i HACCP

Właściwy monitoring poziomu aktywności szkodników jest podstawą IPM czyli zintegrowanych metod ochrony przed szkodnikami. IPM (Integrated Pest Menagement) polega na wykorzystaniu wszystkich dostępnych sposobów i metod zwalczania szkodników. Według definicji opracowanej przez FAO Integrowana ochrona przed szkodnikami (IPM) oznacza

  • Staranne rozważenie wszystkich dostępnych technik kontroli szkodników
  • włączenie odpowiednich środków, które hamują rozwój populacji szkodników i utrzymują środki ochrony roślin i inne interwencje na uzasadnionych ekonomicznie poziomach, oraz zmniejszają lub minimalizują ryzyko dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego.

IPM kładzie duży nacisk na uzyskanie zdrowych plonów przy minimalnych zakłóceniach funkcjonowania ekosystemu rolniczego i zachęca do korzystania z naturalnych mechanizmów kontroli szkodników. Integrowane metody ochrony przed szkodnikami są podstawa Dobrych praktyk higienicznych. Dobre praktyki higieniczne obok Dobrych praktyk produkcyjnych są procedurami mającymi na celu wyeliminowanie czynników świadczących o złym stanie sanitarnym co ma uniemożliwić powstanie zagrożenia dla wytwarzanych w danym zakładzie produktów. Wdrożenie w danym zakładzie dobrych praktyk higienicznych to pierwszy krok do wdrożenia w danym zakładzie systemu HACCP. Zgodnie z ustawą z dnia 8 stycznia 2010r o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywości i żywienia oraz niektórych innych ustaw do wdrożenia systemu HACCP zobowiązane są wszystkie zakłady zajmujące się produkcją żywności lub jej obrotem. HACCP to system mający na celu zapewnienie bezpieczeństwa żywności poprzez identyfikację i oszacowanie skali zagrożeń z punktu widzenia wymagań zdrowotnych żywności na wszystkich etapach produkcji i obrotu żywnością oraz określenie metod eliminacji lub ograniczania zagrożeń dla żywności

Naścierwki

robaczek w drewnie

Nascierwki to owady zaliczane do rodziny przekraskowatych. Czułki naścierwków składają się z trzynastu członów. Zakończone są one wyraźną 3 członową buławką. Przedplecze naścierwków przyozdobione jest po bokach listewkami. Naścierwki są błyszczące. Mają jaskrawe kolory. Mogą być fioletowe, żółte lub czerwone. Naścierwki żywią się kornikami. Zjadają za równo dorosłe osobniki tych owadów jak i ich larwy. Naścierwki poszukują korników w ich tunelach. Tam też żyją.

Wybrane gatunki naścierwków

Pasterek domowy

Pasterek domowy często spotykany jest w mieszkaniach. Trafia do nich razem z drewnem. Pasterek z jednej strony jest owadem pożytecznym ponieważ żywi się kołatkiem i spuszczelem oraz innymi szkodnikami, a z drugiej strony sam powoduje poważne uszkodzenia drewna.

Naścierwek rudonogi

Naścierwek rudonogi to owad o podłużnym ciele. Ma zielono-niebieskie, metalicznie połyskujące ubarwienie. Jest owłosiony. NA jego pokrywach znajdują się liczne zagłębienia. Pierwsze człony czułków i odnóża naścierwka rudonogiego są brązowe. Naścierwek rudonogi to owad cechujący się wyjątkowo wysoką płodnością. Pojedyncza samica składa od 400 do nawet 2000 jaj. Składane są one głównie na pokarm którym pożywiają się larwy taki jak ser, mięso i inne produkty pochodzenia zwierzęcego. Po wylęgnięciu się larwy naścierwka rudonogiego wgryzają się w mięso w którym dorastają do 10 milimetrów długości. Larwy naścierwka rudonogiego linieją kilkakrotnie w trakcie swojego rozwoju. Po wyrośnięciu opuszczają swój pokarm i szukają miejsc w których będą mogły się przepoczwarzyć. Przepoczwarzenia następują w różnego rodzaju szczelinach i zagięciach w opakowaniach a także w opuszczonych osłonkach poczwarkowych much. Osobniki dorosłe naścierwka rudonogiego latają powoli. Bardzo dobrze i chętnie za to biegają. Za równo larwy jak i osobniki dorosłe unikają światła. Naścierwek rudonogi to owad pospolity we wszystkich miejscach w których mięso występuje w dużych ilościach a więc w rzeźniach, masarniach, miejscach w których mięso jest pakowane, przechowywane lub przetwarzane. Ulubione pokarmy naścierwka rudonogiego to suszone i wędzone mięso oraz ser. W skład jego diety wchodzą jednak również ryby, boczek, guano, mączka rybna i kostna, makuchy oleju kokosowego, karma dla psów i czosnek.

Strąkowcowate

mały chrząszcz

Czym są strąkowcowate ?

Strąkowcowate znane też jako strąkowce to podrodzina małych, owalnych chrząszczy o małych głowach zaliczanych do rodziny stonkowatych. Na terenie Polski żyje około 30 przedstawicieli podrodziny strąkowcowatych. Larwy strąkowcowatych rozwijają się w nasionach roślin motylkowatych przez co wyrządzają poważne szkody w uprawach roślin zaliczanych do tej rodziny. W niniejszym artykule zapoznamy się z trzema najpoważniejszymi szkodnikami z podrodziny strąkowcowatych czyli ze strąkowcem grochowym, strąkowcem fasolowcem i strąkowcem bobowym. Napiszemy też jak zwalczać strąkowce, jak zwalczać strąkowca grochowego, jak zwalczać strąkowca fasolowego, jak zwalczać strąkowca bobowego jak wytępić strąkowce, jak wytępić strąkowca falowca, jak wytępić strąkowca grochowego, jak wytępić strąkowca grochowego, jakie są sposoby na strąkowca fasolowego, jak się pozbyć strąkowca fasolowego i jak się pozbyć strąkowca fasolowego.

Morfologia strąkowcowatych

Strąkowcowate mają duże oczy i jedenastoczłonowe czułki. Przedplecze strąkowcowatych jest trójkątne. Pokrywy strąkowcowatych nie pokrywają końca odwłoka. Stopy strakowców są czteroczłonowe. Uda tylnych nóg strąkowców są zgrubiałe. Larwy strąkowców są grube, łukowato zgięte i beznogie.

Podział strąkowcowatych ze względu na główne miejsce żerowania

Na potrzeby osób mających problem ze strąkowcami lub zajmujących się ich zwalczaniem możemy wyróżnić dwie grupy tych owadów: Strąkowcowate rozwijające się w niedojrzałych nasionach w polu, a swój rozwój kończące w magazynach takie jak na przykład strąkowiec grochowy i strąkowcowate rozwijające się w suchych nasionach w magazynach takie jak na przykład strąkowiec fasolowy.

Strąkowiec grochowy

Strąkowiec grochowy to szarobrązowy owad długi na od 4 do 5 milimetrów. Ma małą głowę. Na tylnych udach strąkowca grochowego znajduje się jeden kolec. Przedplecze strąkowca grochowego jest szerokie i posiada ząbki. U podstaw przedplecza strąkowca grochowego znajduje się jasna plamka. W poprzek pokryw strąkowca grochowego znajdują się jasne paski. Dorosłe osobniki strąkowca grochowego zimują w magazynach i w ściółce. Wiosną w trakcie kwitnienia Strąkowce grochowe zasiedlają uprawy grochu. Zaraz po okwitnięciu samice strąkowca grochowego składają jaja na strąku grochu. Pojedyncza samica strąkowca grochowego składa do 40 jaj. Rozwój larw strąkowca grochowego trwa od 8 do 12 dni i w całości odbywa się wewnątrz nasion grochu. W pojedynczym nasieniu grochu rozwija się pojedyncza larwa strąkowca grochowego. W miarę wzrostu larwa strąkowca grochowego wygryza wokół siebie kolistą komorę. Przed przepoczwarzeniem larwa strąkowca grochowca wygryza kuliste wieczko w łupinie i buduje kokon dla poczwarki we wnętrzu łupiny nasiona grochu w którym żeruje. Osobnik dorosły strąkowca grochowego wychodzi z nasiona uchylając wieczko. Część spośród osobników dorosłych strąkowca grochowego opuszcza nasiona jesienią, a reszta zimuje wewnątrz nich. Strąkowiec grochowy w magazynach zwalczany jest przez gazowanie lub zamgławianie nasion. Nie należy wysiewać nasion porażonych przez strąkowca grochowego. Na polach strąkowiec grochowy zwalczany jest przy pomocy pyretroidów.

Strąkowiec fasolowiec

Strąkowiec fasolowiec to kosmopolityczny owad występujący zarówno w polu jak i w magazynach. Pierwotnie strąkowiec fasolowiec występował wyłącznie w Ameryce Południowej i Środkowej. Wraz z rozpowszechnieniem się upraw fasoli na świecie nastąpiło również rozpowszechnienie się strąkowca fasolowego. W Europie strąkowiec fasolowiec po raz pierwszy zaobserwowany został w 1880 roku na południu Francji gdzie trafił wraz z pochodzącym z Ameryki Środkowej i Południowej transportem fasoli. Strąkowiec fasolowiec szybko rozpowszechnił się na pozostałe kraje rejonu morza śródziemnego. Po pierwszej wojnie światowej obecność tego owada stwierdzono w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Holandii na Węgrzech i na czarnomorskich wybrzeżach Rosji. Na terenie Polski strąkowiec fasolowiec pojawił się jeszcze przed drugą wojną światową. Do ekspansji strąkowca fasolowego na terenie naszego kraju w znaczącym stopniu przyczyniły się dostawy fasoli do Europy w ramach UNRRA. Strąkowiec fasolowiec szybko rozpowszechnił się w całym naszym kraju i przystosował się do panujących w naszym kraju warunków klimatycznych. W chwili obecnej strąkowiec fasolowiec występuje wszędzie tam gdzie uprawiana lub magazynowana jest fasola której jest głównym szkodnikiem. Porażone przez strąkowca fasolowego nasiona fasoli tracą wartość siewną i spożywczą. Walkę z strąkowcem fasolowcem utrudnia fakt, że porażone przez strąkowca fasolowca nasiona fasoli trudno odróżnić od nasion nie porażonych przez strąkowca fasolowego.

Strąkowiec fasolowiec to owad o owalnym kształcie. Grzbiet strąkowca fasolowa jest oliwkowy z szarymi plamami. Brzuch strąkowca fasolowca jest szary. Tylne uda strąkowca fasolowca wyposażone są w długi kolec i dwa małe ząbki. Dorosłe osobniki strąkowca fasolowego nie pobierają pokarmu, a ich życie trwa tylko od kilku do kilkunastu dni. Samice strąkowca fasolowca składają jaja w środku dojrzewających strąków fasoli. Pojedyncza samica strąkowca fasolowego składa około 200 jaj. Po wylęgu larwy strąkowca fasolowego wędrują po nasionach i wgryzają się do ich wnętrza. W jednym nasieniu fasoli może być nawet do 20 larw strąkowca fasolowca. Rozwój larw strąkowca fasolowca zazwyczaj trwa od 11 do 53 dni, ale przedłuża się w niskich temperaturach. Na przykład w temperaturze 15 stopni Celsjusza rozwój larw strąkowca fasolowca trwa 211 dni. Strąkowiec fasolowiec to groźny szkodnik fasoli i innych nasion strączkowych. Podziurawione przez strąkowca fasolowca nasiona nie nadają się ani do siewu ani do spożycia. Stwierdzenie obecności jakichkolwiek larw strąkowca fasolowca w nasionach dyskwalifikuje je jako materiał siewny. Strąkowiec fasolowiec podobnie jak większość owadów źle znosi niskie temperatury. W temperaturze poniżej 10 stopni Celsjusza staje się mało aktywny, w temperaturze 0 stopni Celsjusza żyje przez dwa tygodnie, a w temperaturze -10 stopni Celsjusza ginie po kilku godzinach.

Strąkowiec bobowy

Strąkowiec bobowy jak sama nazwa wskazuje jest szkodnikiem upraw bobu. Chrząszcze strąkowca bobowego mają owalny kształt. Ich ciała mają 4 milimetry długości. Pokrywy skrzydłowe strąkowca bobowego są czarno-szare z białymi włoskami i plamkami. Samice strąkowca bobowego składają jaja na strąkach bobu. Za równo rozwój larw strąkowca bobowego jak i ich przepoczwarzenie następuje wewnątrz ziaren bobu. W ciągu roku występuje jedno pokolenie strąkowca bobowego. Rozwój tego owada zachodzi wyłączne na polach.

Zwalczanie strąkowców

Istnieje wiele metod zwalczania strąkowców. Podzielić je można na metody chemiczne i niechemiczne.

Metody niechemiczne to:

  • Niszczenie resztek pożniwnych
  • Wymrażanie
  • Wygrzewanie mikrofalami

Metody chemiczne to:

  • Gazowanie przy pomocy preparatów wydzielających fosofowodór (PH3).
  • Zaprawianie nasion przed ich wysiewem
  • Opryskiwanie upraw insektycydami

Owady w domu

karaluchy Warszawa

Owady, insekty, robaki

Niema jak w domu. Albo w mieszkaniu. Naszym domu albo mieszkaniu. Są to w końcu miejsca w których spędzamy większość swojego życia. W domu śpimy, jemy i wykonujemy niezliczoną ilość innych prawych jak również niecnych czynności. Nie jesteśmy jednak w domu sami. Niemal zawsze towarzyszą nam liczne gatunki owadów. Nie są one jednak mile widzianymi gośćmi na których widok na naszych ustach pojawia się radość ani nawet teściową z której przyjazdu cieszy się przynajmniej żona. Smutek złość i inne negatywne uczucia które pojawiają się wśród nas w związku z pojawieniem się różnych gatunków owadów nie są naszym niczym nie popartym widzi misie lecz wynikają z długiego szeregu negatywnych skutków jakie ma dla nas fakt pojawienia się w naszych domach różnych gatunków owadów. Po pierwsze jak to goście przychodząc do nas nie zabierają ze sobą własnego jedzenia. Czym więc się żywią? Po prostu zjadają nasze jedzenie. I problem wcale nie leży w tym, ze gdy zjedzą część tego co mamy dla nas zostaje mniej i musimy iść, biec, jechać lub w inny sposób przemieścić się do sklepu, kupić jedzenie, a po tym, gdy już je zakupimy musimy przemieścić się z tym jedzeniem do domu , a potem jeszcze wyjąc z toreb i poukładać na pułkach, albo zadzwonić i zamówić jedzenie, które przywiezie ktoś, albo w jakiś inny sposób wykonując jeszcze inne czynności sprawić, że większa ilość żywności znajdzie się w naszych domach by zastąpić tą, którą zjadły owady. Owady zjadając żywność zanieczyszczają ją odchodami i wylinkami, co sprawia, że staje się groźna dla życia, a my nawet jeśli wyrzucilibyśmy taką zabrudzoną przez owady żywność gdybyśmy tylko wiedzieli, ze została zabrudzona to często nie wiemy, ze została zabrudzona przez owady i mimo iż zagraża nam nie wyrzucamy jej bo niby czemu mielibyśmy ją wyrzucić skoro nie wiemy, ze może nam zaszkodzić. Prócz jedzenia owady jedzą tez nasze książki, ubrania i inne przydatne nam przedmioty. Istnieje też całe mnóstwo owadów żerujących w drewnie, które zjadają drewniane elementy naszych domów i mieszkań oraz drewniane przedmioty, które przechowujemy w ich wnętrzach. Owady to części goście w naszych domach, ale o ile zwykli goście w prezencie przynieść mogą co najwyżej produkty, które są nam zbędne to owady przynoszą jedynie sprawiające kłopot rzeczy takie jak swoje odchody itp. Owady są małe, a to oznacza, że nawet jeśli w naszym domu są to nie zawsze o tym wiemy. Nawet jeśli wiemy, że są to nie wiemy jakie owady występują bowiem w tysiącach gatunków. W tym momencie powstaje pytanie. Co zrobić jeśli owady pojawią się w naszym domu? Jak się pozbyć owadów? Co zrobić żeby owady wyniosły się z naszego domu? Oczywista odpowiedź brzmi pozbyć się nieproszonych gości, ale owady to nie ludzie. Owadom, które odwiedziły nasz dom nie możemy powiedzieć: drogi gościu to niezwykle miłe że odwiedziłeś nasz dom, lecz myślę że będzie lepiej że opuścisz już nasz dom. Mniej dyplomatyczne prośby o wyjście połączone z wyrażaniem opinie o zawodzie ich matek i przyrównywaniem do narządów płciowych są niestety w tym przypadku równie mało skuteczne. Co robić w takiej sytuacji? Potrzebna jest wiedza dająca możliwość rozpoznania gatunku owada i jego zwalczenie. Aby dać wam ta wiedzę napisaliśmy ten artykuł. Artykuł z którego dowiecie się jakie owady występują w domu, czym jest synatropizm, jaki jest podział owadów magazynowych, czym są owady penetrujące, czym są owady inwazyjne, czym są muchy, jak wyglądają muchy, gdzie występują muchy, jakie owady żerują w drewnie, jakie owady najczęściej występują w drewnie, jakie są szkodniki drewna w domach, czym jest spuszczel, czym jest kołatek, jak wygląda skórnik słoniniec, co je skórnik słoniniec, jak wyglądają pluskwy, co jedzą pluskwy, gdzie występują pluskwy, jak wyglądają mrówki, jak się pozbyć much, jakie są sposoby na muchy, jak się pozbyć pluskiew, jakie są sposoby na pluskwy, jak się pozbyć karaluchów, jakie są sposoby na karaluchy, jak wyglądają karaluchy, jak rozpoznać karaluchy, co zrobić żeby w domu nie było much, co zrobić, żeby w domu nie było pluskiew, co zrobić żeby w domu nie było karaluchów. Ponieważ gatunków owadów występujących w domach jest bardzo wiele nie dla wszystkich z nich znalazło się miejsce w naszym opracowaniu.

Czym jest synatropizm ?

Owady występujące w domach i mieszkaniach to owady synatropijne. Zwierzętami synatropijnymi nazywamy zwierzęta, które przystosowały się do życia w warunkach silnie przekształconych przez człowieka związanych z jego działalnością lub miejscem zamieszkania. Trudno o bardziej przekształcone przez człowieka miejsce niż w całości zbudowane przez ludzi domy i mieszkania.

Informacje ogólne na temat rozwoju owadów występujących w domach

Owady są małe, ale nadrabiają to swoją liczebnością i szybkością rozmnażania się. Wiele gatunków owadów żyjących w domach cechuje się bardzo szybkim cyklem rozwojowym. Z pojedynczej pary niektórych gatunków owadów w ciągu roku mogą rozwinąć się miliony osobników. Aby tak się nie stało należy szybko reagować na pojawienie się nawet pojedynczych osobników owadów. Szczególnie szybkie są cykle rozwojowe owadów zjadających naszą żywność. Owady żerujące w drewnie zazwyczaj cechują się znacznie dłuższym trwającym nawet wiele lat cyklem rozwojowym.

Długość cyklu rozwojowego wielu spośród występujących w domach owadów uzależniona jest od czynników zewnętrznych takich jak rodzaj i ilość dostępnego pokarmu, wilgotność i temperatura. Każdy występujący w domach owad ma określony pokarm, który preferuje, oraz optymalną temperaturę i wilgotność w których rozwija się najszybciej.

Podziały owadów występujących w domach

Ponieważ gatunków owadów występujących w domach jest wiele warto by je jakoś podzielić. Możliwych podziałów jest wiele. Owady w domach podzielić możemy ze względu na pożywienie na szkodniki drewna, szkodniki magazynowe (zjadające naszą żywność) i szkodniki żywiące się innymi naszymi przedmiotami. Ze względu na sposób poruszania się możemy wyróżnić owady biegające i latające.

Co zrobić żeby owady nie dostały się do naszego domu?

Owady dostają się do naszych domów z zewnątrz. Najczęściej dostają się do wnętrz domów przez otwarte lub nieszczelne drzwi i okna. Dlatego chcąc zapobiec ich pojawieniu się należy zamykać drzwi i okna i zadbać o to, żeby były one szczelne. W oknach powinny znajdować się siatki zapobiegające wlatywaniu owadów do wnętrza budynków nawet wtedy, gdy okna są otwarte.

Bardzo często zdarza się, że sami przynosimy owady z zewnątrz. Dotyczy to zwłaszcza pluskwy domowej i prusaków. Jeśli chcemy aby owady w ogóle nie pojawiły się w naszym domu najlepiej żeby nie miały co jeść. Problem w tym, że ludzie muszą jeść tak samo jak owady. Aby rozwiązać ten dylemat należy zadbać o porządek i higienę w domu. Jeśli coś się nam wysypie powinniśmy to natychmiast sprzątnąć. Jeśli coś wylejemy powinniśmy to zetrzeć. Opakowania produktów żywnościowych powinny być szczelnie zamknięte. W przeciwnym razie pomożemy owadom w ich rozwoju. Dbanie o higienę i czystość w domu znacząco zmniejsza ryzyko pojawienia się w nim owadów.

Szkodniki magazynowe

Większość owadów występujących w domach to tak zwane szkodniki magazynowe czyli żywiące się żywnością, którą sami do domów przynosimy.

Szkodniki magazynowe podzielić można na trzy grupy:

  • szkodniki nie atakujące opakowanych produktów (wołki, mole)
  • Szkodniki penetrujące
  • szkodniki inwazyjne

Owadami penetrującymi nazywamy owady, które wygryzają w opakowaniach otwory którymi wnikają do produktów. Otwory wyjściowe i wejściowe owadów różnią się od siebie dzięki czemu można je od siebie odróżnić.

Otwory wejściowe Otwory wyjściowe
Po stronie wejściowej otwór nie jest równo ścięty Po stronie wyjściowej otwór jest równo ścięty
Otwór jest większy Otwór jest mniejszy
Brzegi otworu są postrzępione, mają zadraśnięcia i zagłębienia Brzegi otworu nie są postrzępione, nie mają zadraśnięć ani zagłębień

Owady inwazyjne wnikają do opakowanych produktów przez istniejące szpary i szczeliny. Do grupy tej zaliczamy większość szkodników magazynowych w tym między innymi rozpłaszczki, trojszyki i spichrzele. Większość owadów inwazyjnych potrafi wejść do wnętrza opakowań poprzez otwory, których średnica wynosi minimum 2 milimetry. Tylko nieliczne owady inwazyjne w tym między innymi młode gąsienice omacnicy spichrzanki potrafią wniknąć do opakowanej żywności przez otwory o średnicy mniejszej niż 0,3 milimetry.

Muchy domowe

Kiedy myślimy o owadach w domu pierwszymi owadami, które przychodzą nam na myśl są muchy domowe. Muchy domowe występują w domach wyjątkowo często i przenoszą liczne choroby. Muchy mają zazwyczaj od 4 do 7 milimetrów długości, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi od 13 do 15 milimetrów. Głowa muchy jest duża i w większości zajęta przez duże oczy pomiędzy którymi znajduje się para spełniających rolę receptorów zapachów oczu. Muchy mogą pojawiać się we wszystkich pomieszczeniach domu, ale najczęściej i najliczniej występują w kuchniach. Muchy domowe przenoszą liczne choroby w tym między innymi owsice, wąglik, czerwonkę i różne rodzaje durów. Do przeniesienia chorób szczególnie często dochodzi jeżeli mucha która wcześniej żerowała na padlinie lub odchodach siada na żywności.

Wywilżny (muszki owocowe)

W domach często występują również wywilżny znane szerzej jako muszki owocowe. Duże ilości muszek owocowych znaleźć można w miejscach w których znajduje się rozkładająca się substancja roślinna. Muszki owocowe zanieczyszczają produkty spożywcza i przenoszą drobnoustroje.

Owady żerujące w drewnie

Sporą grupą owadów występujących w domach są szkodniki drewna. Jak sam nazwa wskazuje żerują one w drewnie. Owadów tych jest wiele ale szczególnie często występują dwa ich gatunki: kołatek domowy i spuszczel pospolity. Innymi często występującymi w domach szkodnikami drewna są miazgowiec parkietowiec i stukacz sosnowiec. Wbrew temu co myśli większość ludzi w domach nie występują korniki, które żerują w drewnie żywych drzew.

Spuszczel pospolity

Osobniki spuszczela żerują we wszystkim drewnianych elementach budynków. Larwy mają 30 milimetrów długości, a osobniki dorosłe od 7 do 21 milimetrów długości. O zerowaniu spuszczela świadczą odgłosy żerowania wydobywające się z drewna w gorące dni i mączka drzewna wysypująca się z otworów wylotowych. Osobniki dorosłe spuszczela są barwy jasno lub ciemnobrunatnej do czarnej. Na pokrywach spuszczela znajdują się dwie przepaski z szarych włosów, a na przedpleczu lśniące guzy.

Kołatek domowy

Kołatek domowy najczęściej występuje w piwnicach i innych wilgotnych i chłodnych miejscach. Jasno lub ciemnobrunatne chrząszcze kołatka mają od 2 do 4 milimetrów długości. Larwy kołatka są białe i osiągają do sześciu milimetrów długości. O obecności kołatków świadczą odgłosy żerowania podobne do kołatania, niewielkie otworki w drewnie i mączka drzewna wyrzucana z drążonych przez larwy korytarzy.

Pszczoły, osy i szerszenie

Kolejna grupa owadów, które spotkać w naszych domach to pszczoły oraz ich krewniacy czyli osy i szerszenie. Zwierzęta te są szczególnie niebezpieczne ponieważ posiadają żądła, którymi potrafią żądlić zadając ból, a czasami doprowadzając nawet do śmierci zwłaszcza w przypadku osób uczulonych na ich jad. Wymienione zwierzęta nie są identyczne, ale wszystkie można rozpoznać po czarno-żółtych pasach na odwłokach. Pszczoły, osy i szerszenie żyją w liczących wiele osobników gniazdach. Zazwyczaj do domów wlatują pojedyncze osobniki pszczół os i szerszeni. Najczęściej trafiają do domów poprzez otwarte drzwi i okna. Czasami zdarza się, że w domach zakładane są gniazda tych owadów co stanowi poważne zagrożenie dla ich mieszkańców.

Skórnik słoniniec

Skórnik słoniniec jest owalny i spłaszczony. Przednia część pokryw jest jasnobrązowa, a tył pokryw niemal czarny. Żeruje na różnego rodzaju produktach pochodzenia zwierzęcego takich jak wędliny, suszone mięso, pęcherze, łój, włosie, mączka mięsno-kostna i inne.

Pluskwy

Pluskwy żywią się ludzką krwią. W domach najczęściej znaleźć je można w tapicerowanych meblach, łóżkach, materacach, żaluzjach, zasłonach, szczelinach i pod tapetami. Najczęściej pierwszymi oznakami ich występowania są pojawiające się na skórze 3-4 ugryzienia układające się w trójkąt lub jedną linię. Ślady ugryzień mogą boleć bardziej niż mniej niż ugryzienia komarów, mogą być duże lub małe, by duże lub małe, utrzymywać się tygodniami lub znikać tego samego dnia, którego powstały. U niektórych spośród ugryzionych osób ugryzienia nie pozostawiają śladów. Obecność pluskiew można również rozpoznać po wydzielanym przez nie zapachu przypominającym woń gnijących malin.

Pluskwy są niewielkie. Mają 3 milimetry szerokości i od 4 do 6 milimetrów długości. Odwłok głodnej pluskwy jest pomarszczony i brązowy, a odwłok pluskwy najedzonej rozdęty i purpurowy. Pluskwy widzą słabo. Ich oczy są małe i służą głównie do sprawdzania, czy jest dzień, czy noc. Stopy pluskiew wyposażone są w niewielkie haczyki ułatwiające poruszanie się po nierównych powierzchniach.

Mrówki

Owadami bardzo często występującymi w domach są mrówki. Mrówka jaka jest każdy widzi. Każdy widząc ich smukłe ciała składające się z dużej głowy, wąskiego tułowia i kulistego odwłoka bez trudu rozpozna mrówkę. Mrówki żyją w liczących wiele osobników (najczęściej wiele tysięcy) mrowiskach. W domach mrówki najczęściej poruszają się jedna za drugą. W domach najczęściej występują mrówki faraona.

Komary

Komary trafiają do domów przez otwarte drzwi i okna, ale zazwyczaj z łatwością można temu zapobiec zakładając siatki na okna. Do domów zazwyczaj trafiają pojedyncze komary utrudniające sen swoim brzęczeniem.

Karaluchy

Karaczany znane też jako karaluchy lub karakony są czarne i mierzą do trzech centymetrów długości. Wyjadają one produkty żywnościowe znajdujące się w kuchniach i spiżarniach. Jako jedne z nielicznych zwierząt potrafią zjadać włosy. Przenoszą groźne dla zdrowia bakterie, wirusy, grzyby i pierwotniaki. Oddychanie powietrzem w którym unoszą się wylinki i odchody karaluchów może powodować reakcje astmatyczne.

Zwalczanie owadów występujących w domu

Istnieje wiele metod zwalczania owadów występujących w domach. Wybór odpowiedniej metody uzależniony jest od wiele czynników. Najważniejszym z tych czynników jest gatunek owada, który stanowi zagrożenie w danym domu dlatego działania mające za zadanie zwalczanie insektów występujących w danym domu lub mieszkaniu zawsze powinny być poprzedzone zidentyfikowaniem stanowiącego zagrożenie gatunku. Często zdarza się, że w celu skutecznego zwalczenia owadów występujących w danym domu konieczne jest zastosowanie kilku metod zwalczania szkodników.

  • Oprysk szczegółowy (zakamarki i powierzchnie)

Jest to najskuteczniejsza spośród procedur z chemią kontaktową. W metodzie tej oprysk trafia bezpośrednio w miejsca, gdzie znajdują się występujące w danym domu owady. Metoda ta wymaga dużego doświadczenia i sporego nakładu pracy ponieważ musi objąć wszystkie potencjalne zakamarki, w których przebywają występujące w domu owady.

  • Oprysk powierzchniowy ogólny

Oprysk powierzchniowy ogólny to metoda szybka i tania, ale jednocześnie mało profesjonalna i szkodliwa dla zdrowia. Oprysk powierzchniowy ogólny jest mało skuteczny ponieważ nie dociera do zakamarków w których najczęściej ukrywają się owady.

  • zwalczanie termiczne

Zwalczanie termiczne to zwalczanie owadów poprzez poddanie ich działaniu temperatury powodującej ich śmierć. Każdy z owadów może przeżyć tylko w określonym zakresie temperatur. Za równo poddanie owadów działaniu temperatur poniżej jak i powyżej ich zakresu tolerancji powoduje ich śmierć. Metody termiczne skutecznie zwalczają nie tylko owady, ale również pajęczaki w tym roztocze. W trakcie zwalczania ogólnego temperatura podnoszona jest w całym pomieszczeniu. Jest to droga i rzadko stosowana metoda. Znacznie częściej stosowane jest zwalczanie szczegółowe. Zwalczanie szczegółowe zachowuje zalety zwalczania ogólnego, ale jest od niego znacznie tańsze. Kolejną metodą termiczną jest wymrażanie. W przeciwieństwie do wcześniej omówionych metod podczas wymrażania owady poddawane są działaniu nie wysokiej, lecz niskiej temperatury. Temperatura ta tworzona jest poprzez przystawienie do miejsca w którym mogą ukrywać się owady dyszy z której wylatuje dwutlenek węgla, który oziębia się podczas rozprężania

  • Zamgławianie na gorąco

Zamgławianie na gorąco jest rodzajem oprysku ogólnego. Stosowane jest przede wszystkim przy zwalczaniu komarów i innych owadów latających.

To tylko niektóre spośród wielu metod zwalczania owadów występujących w domach.

Metod zwalczania owadów w domu jest wiele, ale najprostszym rozwiązaniem jest zadzwonienie do firmy dezynsekcyjnej, która zajmie się owadami za nas. Pracownicy firm dezynsekcyjnych bez trudu rozpoznają który z tysięcy gatunków owadów zakłóca nasz spokój i z długiej listy dostępnych metod ich zwalczania wybiorą tą, która najskuteczniej wypleni wałęsające się po naszym domu robactwo. W przeciwieństwie do osób prywatnych firmy takie posiadają odpowiedni sprzęt, wieloletnie doświadczenie i odpowiednią wiedzę pozwalające na szybkie i skuteczne zwalczenie żyjących w naszych domach owadów.

Gazowanie kretów

gazowanie kretów warszawa

Gazowanie kretów

Kret jest ssakiem owadożernym, żyjącym pod ziemią. Niemal zupełnie ślepy, o walcowatym kształcie ciała, zaopatrzony w bardzo wrażliwe wąsy czuciowe. Charakterystycznym elementem anatomii kreta są jego duże łapy przednie, zakończone ostrymi pazurami. To dzięki nim krety są w stanie kopać długie podziemne korytarze. Czy krety są szkodliwe? Otóż nie zawsze, mogą nawet spełniać pożyteczną rolę, bo ich pokarmem są inne szkodniki, a głównym problemem są pozostawione kopce. Niestety zdarza się, że ryjąc podziemne tunele, wyrządzają szkody w uprawach. Warto wiedzie

, że krety są pod ochroną, jeśli jednak ich obecność na terenie uprawy jest problematyczna, można spróbować się ich pozbyć. Nie zawsze jest to proste zadanie.

Gazowanie kretów – na czym polega?

Środki w formie gazów są bardzo skuteczne w pozbywaniu się różnych, bytujących w podziemiach szkodników, którymi są nie tylko krety, ale np. karczowniki (różni je okres „działalności” – krety ujawniają swą obecność wiosną, karczowniki w okresie jesienno-zimowym). Do kretowiska wystarczy włożyć tabletkę, która pod wpływem wilgoci z gleby zaczytają się utlenia

, uwalniając przy tym gaz o właściwościach trujących dla podziemnych mieszkańców i jednocześnie bezpiecznych dla roślin. Gaz jest cięższy od powietrza i dlatego łatwo rozprzestrzenia się po podziemnych tunelach. Przeprowadzeniem zabiegu może zająć się wyspecjalizowana w zwalczaniu szkodników firma.

Alternatywne metody zwalczania kretów

Gazowanie kretów uchodzi za jedną z najskuteczniejszych metod pozbywania się tych ssaków. Innymi metodami są np. repelenty, do których jednak krety z czasem się przyzwyczajają, rodentycydy – chemiczne środki gryzoniobójcze działające przez przewód pokarmowy oraz oczywiście pułapki. Ogrodnicy próbujący pozbyć się kretów na własną rękę czasami stosują świece dymne lub próbują odstraszyć zwierzątka hałasem, używając petard lub butelek, jednak metody te okazują się mało efektywne, a czasami walka z kretem wydaje się nie mieć końca.

Kiedy w ogrodzie, sadzie czy na polu pojawią się krety, warto zadać sobie pytanie, czy naprawdę wyrządzają znaczące szkody i trzeba się ich pozbywa

. Jeśli odpowiedź jest natomiast twierdząca, wówczas dobrze jest skorzystać z profesjonalnych metod.